Ίχνη στην άμμο...

Σε ποιον ανήκουν; Που οδηγούν; Ποια θλίψη ή χαρά συνόδευσαν; Μηδαμινή υποψία ενός περιπάτου που έμεινε στη μέση... Θα σβήσουν γρήγορα. Το κύμα θα τα ρουφήξει στην πεινασμένη αγκαλιά του. Πόσα ακόμη έχουν χαθεί σε μια μικρή στιγμή; Δεν ξέρω... Είμαστε υποψήφια ίχνη στην απέραντη άμμο του χρόνου...

Περί ονείρων...

Τα όνειρα...
Υπάρχει ωραιότερο πράγμα από τα όνειρα, ειδικά όταν δεν κοιμάσαι;

Αυτά δεν είναι που σε κάνουν να ταξιδεύεις;
Αυτά δεν είναι που σε κάνουν βασιλιά, ζητιάνο, ποιητή;
Αυτά δεν είναι που σε προσγειώνουν σε καταγάλανες παραλίες, σε λευκοστόλιστες βουνοπλαγιές, σε μυστηριακές ερήμους όλου του κόσμου, υπαρκτού και μη;

Μήπως δε μπορούν να γίνουν τεράστιες χρονομηχανές που θα σε αφήσουν σε όποια περίοδο φανταστείς; Αναγέννηση, αρχαιότητα, dark ages, ακόμα και στο μακρινό μέλλον...

Και ποιος είναι αυτός που ορίζει μέχρι πότε θα ονειρεύεσαι; Ο άλλος, ο οποιοσδήποτε άλλος, η ηλικία, οι λύπες, οι τύψεις;

Κανείς δε μπορεί να υπαγορεύσει ή να καθορίσει ποια θα είναι τα όνειρά σου...
Κανείς δε μπορεί να στα κλέψει μακριά...
Αυτά είναι που κάνουν την ψυχή να ξεφεύγει...
Αυτά σου δίνουν φτερά για να πετάς...
Αυτά σε παίρνουν μακριά από τον μικρόκοσμό σου και ανοίγουν το μυαλό προς άλλες κατευθύνσεις...

Τα όνειρα είναι που σε κρατούν ζωντανό... που σε κάνουν αθώο παιδί... αμαρτωλό κοσμοπολίτη... Τα όνειρα φέρνουν τον άνεμο στα μαλλιά σου και τον ήλιο στα μάτια σου...

Όσων χρόνων και αν είσαι, αυτά θα σε κάνουν να προσμένεις, να λατρεύεις, να μισείς με το πάθος και τη δύναμη ενός εφήβου, επαναστάτη, ιδεολόγου...

Φιλοσοφίες...

Μόλις γύρισα... Ποτάκι (ποτάκια καλύτερα, γιατί σκίστηκα πάλι), super παρέα: Πλακίτσα, σοβαρή συζήτηση, ολίγον από φιλοσοφία... Πέρασα πολύ καλά κι όμως δεν είμαι! Πολλές αναμνήσεις μαζί... Καταστάσεις, γεγονότα, αλήθειες, ψέματα... Όλα βγαίνουν στην επιφάνεια, κομμάτια της ζωής μου που πέρασε, που περνάει ακόμα. Ελπίζω μόνο να μη με ξεπερνάει...

Το να ανοίγεσαι σε έναν άνθρωπο, χωρίς ενοχές, χωρίς τύψεις και χωρίς το φόβο της επίκρισης είναι πολύ σημαντικό! Ποιος μπορεί να κρίνει ποιον, άραγε; Υπάρχει κανείς που δεν έχει "αμαρτήσει"; Ό,τι και αν σημαίνει αυτό! Μπορούν τα προβλήματα ή οι ανησυχίες ενός να γίνουν κατανοητές σε όλους; Όχι! Και αυτό είναι που μετράει! Από το 100% των ανθρώπων που θα σε ακούσουν, μόνο το 40% θα καταλάβει, το 20% θα καθήσει να σε ακούσει και, ίσως, ένα 5% θα θελήσει να ακούσει κι άλλο και να εκφέρει άποψη (γεγονός που σημαίνει ότι κατάλαβε)...

Αλλά αυτό το 5% θα είναι αυτό που αξίζει να ακούσει, που θα έχει το ψυχικό σθένος και το ανοιχτό μυαλό, ώστε να το αντέξει...

Ζούμε για αυτό το 5% μάλλον, και αυτό είναι το κέρδος μας. Οι άνθρωποι που δεν θα σταθούν στα προσχήματα και στους τύπους, αλλά θα ψάξουν το νόημα που υπάρχει πίσω από τα λόγια και πίσω από τα δήθεν και τους καθωσπρεπισμούς! Γιατί, τι αξία έχουν τα προηγούμενα, αν μιλάς σε ένα τοίχο, ένα άψυχο ντουβάρι, όταν εσύ έχεις ανάγκη να βγάλεις την ψυχή σου και να την απλώσεις στο πιάτο; Τι αξία έχουν αυτά, όταν χρειάζεσαι περισσότερο ένα στόμα να σου μιλήσει ανάλογα, παρά ένα αυτί που έχει κουφαθεί έδω και καιρό;

Όταν τα πάντα μπορούν να συμβούν...

Λοιπόν, οι συνομωσίες του Σύμπαντος είναι μεγάλο πράγμα! Και τελικά όσο απαισιόδοξος και να είσαι (πόσο μάλλον αν δεν είσαι), από κάπου μπορεί να ξεμυτίσει μια καλή και να σε φτιάξει μέσα στη μαύρη μαυρίλα σου και όταν βρίσκεσαι στα πρόθυρα ψυχολογικής κατάρρευσης!

Γιατί το Σύμπαν τελικά είναι αυτόβουλο, έχει δικούς του κανόνες που τους ακολουθεί, χωρίς να δίνει δεκάρα για την πάρτη σου, είτε είσαι αισιόδοξος, είτε ανησυχείς μήπως σου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

Φαντάσου το Σύμπαν σαν ένα τεράστιο χέρι. Αν δηλαδή είναι... γραφτό σου, μάλλον το ίδιο θα πάρει τον ουρανό και θα στον εκσφενδονίσει στο κεφάλι, όπως μια τεράστια πατημασιά που λιώνει ένα μυρμήγκι!

Σε άλλη περίπτωση, θα σε σώσει τελευταία στιγμή από διάφορες γκαντεμιές, όπως να φας τα μούτρα μπροστά σε 100 άσχετους που θα χαχανίζουν μέχρι μεθαύριο με τη...σούπα που έφαγες!

Επίσης, υπάρχει και ο νόμος του Μέρφι: "Αν θέλεις κάτι πολύ, ολόκληρο το Σύμπαν θα συνομωτίσει εναντίον σου ώστε να μην το πετύχεις"! Αυτό δε με συμφέρει καθόλου σαν σκεπτικό, ούτε με αφορά άλλωστε! Διότι ποιος είσαι, κύριε, που θα μου κόψεις τη φόρα;

Για κάθε ενδεχόμενο - και με μια μικρή δόση προκατάληψης ίσως - αγαπάμε το Σύμπαν! Το Σύμπαν είναι φίλος μας και αν χρειαστεί... αγάπη και προδέρμ κάποια στιγμή, ε, μη τσιγκουνευτούμε και 2-3 ευρουλάκια!!!

Νέα αρχή...

Νέα αρχή σε όλα... Νέοι ρυθμοί που πρέπει να προσαρμοστείς και νέα super δουλειά! Νέο τρέξιμο και νέες προσδοκίες! Όλα καλά!

To σημαντικότερο όμως είναι να μείνεις αυθεντικός και ειλικρινής σε όλες τις σχέσεις σου και σε κάθε επίπεδο. Γιατί ο καθένας θα σε εκτιμήσει για αυτό που είσαι βαθιά στην καρδιά και το μυαλό σου. Όχι για τίτλους, όχι για τις επαγγελματικές κατακτήσεις σου, για τίποτα υλικό που διαθέτεις.

Γιατί αυτό που μετράει είναι πολύ απλό να το εκτιμήσει κάποιος, αρκεί να υπάρχει σταθερά εγκαταστημένο μέσα σου...

Κάθε εμπόδιο για καλό...

Μια παροιμία λέει ότι όταν ο "θεός" κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο... Βέβαια, δεν είμαι από τους υποστηρικτές των θρησκειών και αυτών που τις εκπροσωπούν. Αντίθετα, πιστεύω ότι ο καθένας από εμάς είναι κύριος του εαυτού του και καθορίζει ο ίδιος τη μοίρα και την πορεία του στον κόσμο.

Παρ' όλ' αυτά, νομίζω ότι η παραπάνω παροιμία έχει ιδιαίτερη σημασία, αν και μπορεί να ερμηνευτεί τελείως διαφορετικά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Γιατί, ενώ στη ζωή μας πολλές στραβές μπορούν να συμβούν, υπάρχουν κάποια μικρά εμβόλιμα "θαυματάκια" που μπορούν να διαμορφώσουν την... χρωματολογική τάση της καθημερινότητάς μας!

Ο άνθρωπος έχει συχνά την τάση να τα βλέπει όλα μαύρα, ειδικά όταν βιώνει κάποιο σημαντικό πρόβλημα στην καθημερινή του ζωή. Άλλωστε, από κάποια ηλικία και μετά, τα προβλήματα αυξάνονται. Η ανεμελιά των νεανικών χρόνων δίνει τη θέση της σε προσωπικές, οικογενειακές ή επαγγελματικές ανησυχίες που επηρέαζουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό την ψυχολογία μας.

Αυτό, όμως, που μπορεί να αλλάξει τη μαυρίλα και να της δώσει μια διαφορετική... απόχρωση (και ένα γκριζάκι, για αρχή, δεν είναι άσχημο!) μπορεί να έρθει από το πουθενά! Καλές ειδήσεις από φιλικά πρόσωπα, μια νέα επαγγελματική επιτυχία, ή, έστω, η συνάντηση με κάποιο πρόσωπο από τα παλιά, είναι πράγματα που μπορούν να φωτίσουν κάπως μια άσχημη ημέρα!

Το θέμα λοιπόν είναι η οπτική με την οποία αντικρύζεις τον κόσμο γύρω σου. Βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο? Ιδού η απορία...

Καλημέρα και δρόμο...

Όποτε προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει δύο ανθρώπους να μείνουν μαζί, πάντα μπερδεύομαι! Ποιοι είναι οι παράγοντες που μετράνε, ώστε να επιλέξεις το σύντροφό σου και, ακόμα πιο σημαντικό, ποια είναι τα πράγματα που θα σε κάνουν να του δώσεις την ευκαιρία;

Στην... πολυτάραχη ζωή μου, έχει τύχει ουκ ολίγες φορές να ενθουσιάζομαι με κάποιο πρόσωπο για μια δύο ημέρες και να γουστάρω πολύ, αλλά αυτός ο ενθουσιασμός ξεθωριάζει γρήγορα με αποτέλεσμα να εγκαταλείπω τον άλλο χωρίς εξηγήσεις και πολλά-πολλά.

Κλασική κατάσταση: Αφού είχα φαγωθεί και κατάφερα να τραβήξω την προσοχή του, βγήκαμε μια δύο φορές και μάλιστα περάσαμε super. Διότι είχε χαρεί ο άνθρωπος! Δεν είναι λογικό, αφού δικαιώθηκε η υπομονή του τόσο καιρό; Και όταν βλέπεις κάποιον να σε κοιτάζει και να λιώνει και να είναι μόνο για την πάρτη σας, παθαίνεις κάτι, σου ανεβαίνει η libido και γουστάρεις! Το ένα φέρνει το άλλο (το gin βοηθάει πολύ την κατάσταση) και κάνετε σα ζευγαράκι μέσα στο μέλι! Παρ' όλ' αυτά, την άλλη μέρα αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.

Ανοίγω το μάτι κατά τις δέκα το πρωί και τσουπ! βλέπω το μηνυματάκι που έχει σκάσει εδώ και μια ώρα τουλάχιστον "Καλημέρα!". Και ερωτώ: Πού το κακό να πεις σε έναν άνθρωπο καλημέρα; Αντίθετα, δείχνει έντονα το ενδιαφέρον που σου τρέφει και είναι πολύ γλυκό! Σημαίνει πως είσαι η πρώτη σκέψη του!

Στη δική μου (ανίατη) περίπτωση, τέτοιες μικροκινήσεις ενδιαφέροντος μου γυρνάνε το μάτι! Θα μου πεις "από μια καλημέρα;". Ναι γιατί υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο αυτή η καλημέρα να αρχίσει να συνοδεύεται από δεύτερα ή τρίτα msgs ή ακόμα χειρότερα, τηλεφωνήματα. Και βέβαια αν είμαστε κάποιους μήνες μαζί θα το θέλω και θα το ζητάω, εννοείται! Από την αρχή όμως; Πού κρύβεται το μυστήριο, το παιχνίδι και η προσμονή; Μάλλον με καταπίεση μου μοιάζει και με αυξημένες απαιτήσεις.

Έτσι, λοιπόν, το εσωτερικό red alert button αναβοσβήνει επικίνδυνα, το αμυντικό σύστημα του οργανισμού μπαίνει αυτομάτως σε λειτουργία και τα τείχη αδιαφορίας και απομάκρυνσης σηκώνονται αργά και σταθερά. Τρόπος προστασίας, φόβος δέσμευσης ή απλώς σαδομαζοχιστική προδιάθεση; You never know. Ίσως όλα μαζί, ίσως έλλειψη ισορροπίας.

Και εδώ κινδυνεύεις να ξενερώσεις το παληκάρι που σε θέλει τόσο. Δεν είναι καθόλου δίκαιο να παίζεις με τα συναισθήματά του και να τον κάνεις να... χορεύει στο ρυθμό των καπρίτσιων σου. Θα τον πληγώσεις αφενός όταν καταλάβει τι γίνεται (ε, δεν είναι και βλάκας) και αφετέρου δεν θα θέλει να σε ξαναδεί ποτέ ξανά στα μάτια του. Όλοι του οι φίλοι θα ξέρουν πόσο μαλακισμένα του φέρθηκες και θα το θυμούνται κάθε φορά που θα ακούνε κάτι για εσένα!

Το σημαντικότερο πάντως είναι ότι εσύ η ίδια δεν θα γίνεις ευτυχισμένη με τα μυαλά που κουβαλάς! Όλοι αυτοί οι φόβοι σε κρατούν πίσω και σε εμποδίζουν να ζήσεις πραγματικά και χωρίς καμία ενοχή τη ζωή σου και τις εμπειρίες που σου προσφέρει. Γιατί η πραγματική απόλαυση έρχεται όταν αφήνεσαι ελεύθερος να τη ζήσεις χωρίς ενοχές και αμφιβολίες. Το ζητούμενο είναι να ανακαλύψεις το βαθύτερο "γιατί", τους πραγματικούς λόγους.

Για πόσο καιρό θα μπορεί να συνεχίζεται μια τέτοια κατάσταση; Συμβαίνει απλώς γιατί δεν υπάρχουν έντονα συναισθήματα ή μήπως φοβάσαι να ανοίξεις την καρδιά σου σε κάποιον και να δεθείς; Μπορείς να ζήσεις έτσι; Καλά τα ένστικτα και οι παρορμήσεις, όμως η καρδούλα σου το ξέρει κάθε φορά που μένει μόνη σαν το λεμόνι! Κάποια στιγμή όλοι θέλουμε να ανοιχτούμε και να μοιραστούμε πράγματα. Το timing όμως είναι μεγάλη υπόθεση γιατί τότε μπορεί να είναι αργά, καθώς θα έχουμε διώξει όλους εκείνους που ενδιαφέρθηκαν, ραγίζοντας την καρδιά τους!