tag:blogger.com,1999:blog-373047202011-04-21T13:14:37.185-07:00"Imperious, choleric, irascible, extreme in everything, with a dissolute imagination of the like which has never been seen, there you have me in a nutshell. And kill me again or take me as I am for I shall not change. Never..." - Moonspellvampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.comBlogger521100tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-37985915706583848832008-02-16T02:25:00.000-08:002008-02-16T03:20:14.875-08:00<div><div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/R7bEnpJ8iDI/AAAAAAAAAIs/72862MSva6s/s1600-h/Starrynight1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167533807795734578" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/R7bEnpJ8iDI/AAAAAAAAAIs/72862MSva6s/s320/Starrynight1.jpg" border="0" /></a>Νομίζω οι περισσότεροι από εμάς σκεφτόμαστε τον χρόνο ως κάτι απόλυτο, καταλυτικό και ανεξέλεγκτο. Κανείς δε μπορεί να τον χαλιναγωγήσει, ούτε να τον υποτάξει. <span style="color:#ff0000;">Ο χρόνος είναι αμείλικτος</span>. Δεν έχει αισθήματα, ούτε ευαισθησίες. Ίσως...<br /><br /><div><div><div></div><div>Κάποιες φορές όμως σταματά... Ναι, ο χρόνος μπορεί να σταματήσει σε ένα γεγονός, σε μία πληγή που ο ίδιος ίσως έχει προκαλέσει. Έχω να πω μια ιστορία, πολύ πρόσφατη, αλλά πολύ αληθινή...</div><p><em>Μια φορά κι έναν καιρό</em> (συνήθως έτσι αρχίζουν οι παραμυθάδες) <em>ήταν δύο άνθρωποι που μοιράζονταν κάτι πολύ σημαντικό σε διαφορετικό επίπεδο ο καθένας, χωρίς να έχουν γνωριστεί ποτέ. Χωρίς να έχουν ανταλλάξει ούτε μία ματιά. Ωστόσο, <span style="color:#ff0000;">αγαπούσαν πολύ το ίδιο πράγμα με διαφορετικό τρόπο ο καθένας</span>. Ήταν άνθρωποι απλοί, της καθημερινότητας, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η διαφορά τους, εκτός από κάποια χρονάκια, ήταν ο ένας είχε δημιουργήσει αυτό που αγαπούσαν, ενώ ο άλλος το αγάπησε στην πορεία. </em></p><p><em>Δυστυχώς, κάποια στιγμή το "αντικείμενο" της αγάπης τους <span style="color:#ff0000;">καταστράφηκε</span>. Χωρίς καμία πρ<a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/R7bGapJ8iGI/AAAAAAAAAJE/2EaDaje2ZpA/s1600-h/journey_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167535783480690786" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/R7bGapJ8iGI/AAAAAAAAAJE/2EaDaje2ZpA/s320/journey_2.jpg" border="0" /></a>οφανή αιτία ή προειδοποίηση. Ήταν από αυτά τα σενάρια που λες "ας μη μου τύχει"! Κι όμως, δεν έχουμε τον έλεγχο των πάντων...</em></p><div><em>Αρχικά, αυτή <span style="color:#ff0000;">η απώλεια έφερε κοντά τους δύο ανθρώπους</span>. Προσπαθούσαν να κρατήσουν ο ένας τον άλλο. Να αλληλοστηριχθούν μετά από την κοινή τους απώλεια. Όμως, η καθημερινότητα; η ανάγκη; ο χρόνος; απομάκρυναν τον έναν από τον άλλο. </em><br /></div><br /><div><em>Και οι μήνες κύλισαν και ήρθε η στιγμή για τον δεύτερο άνθρωπο να χάσει κάτι. Όχι αυτό που αγαπούσε απλώς, αλλά αυτό που του έδωσε και του έδινε για τόσα χρόνια πνοή... Και ήταν σκληρό - <span style="color:#ff0000;">κάθε που χάνουμε κάτι το οποίο θεωρούσαμε "σταθερά" στη ζωή μας, ένα κομμάτι μας φεύγει μαζί του</span>. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα λειτούργησαν διαφορετικά. Η "στήριξη" δεν προήλθε από τον πρώτο άνθρωπο. Για την ακρίβεια, ο δεύτερος άνθρωπος δεν ζήτησε βοήθεια από κανέναν και όταν κάποια στιγμή "έσπασε" στράφηκε μέσα του για βοήθεια, ενώ είχε πάντα δίπλα του δικούς του. </em><br /></div><br /><div><em>Πέρασαν ακόμα κάποιοι μήνες, πέρασε ο χρόνος... Οι δύο άνθρωποι δεν μίλησαν ποτέ ξανά μέχρι εκείνο το πρωί... Ήταν απρόσμενο, αλλά συγκινητικό. Για τον δεύτερο ο χρόνος είχε γίνει καπνός. Οι ποροτεραιότητές του άλλαξαν, η ζωή πήρε μία άλλη τροπή. Η ηρεμία είχε επανέλθει και έμοιαζαν όλα φυσιολογικά. Σχεδόν είχε ξεχάσει (<span style="color:#ffffff;">ή μάλλον, είχε αποδεχτεί</span>) τις απώλειες και είχε προχωρήσει παρακάτω... <span style="color:#ff0000;">Όχι, όμως, και για τον άλλο...</span> Κι εκείνο το πρωί, σε μία πικρή "επέτειο", το τηλεφώνημα ήρθε για να καταρρίψει το απόλυτο του χρόνου...</em><br /></div><br /><div>Η ιστορία αυτή, όσο βαρετή κι αν ήταν (ποτέ δεν τα κατάφερνα καλά με τις αφηγήσεις), δεν έχει κάποιο τέλος. Ήταν μια σειρά από σκέψεις και συναισθήματα τα οποία είχα κλείσει σε ένα κουτάκι μέσα στο μυαλό μου και δε τα είχα ανασύρει εδώ και πολύ καιρό.<br /></div><br /><div>Δεν είμαι σίγουρη για το τί μας ωθεί να "κλειδώνουμε" το χρόνο εκεί που θέλουμε. Ίσως μια τραυματική εμπειρία, ένα ισχυρό πλήγμα να μας "κολλάει" σε ένα σημείο. Για μένα ήταν πάντα δύσκολο και ψυχοφθόρο να παραμένω σε μία κατάσταση που μου ήταν δυσάρεστη. Πάντα προσπαθουσα να ξελασπώσω. Δεν ξέρω <span style="color:#ff0000;">αν αυτό με καθιστά αναίσθητη</span>, όμως, έχω την ανάγκη να αμυνθώ. Κάτι σαν <span style="color:#ff0000;">ένστικτο αυτοσυντήρησης</span> το νιώθω. Αν κάποιος μου τραβήξει το... χαλάκι, θέλω να ξανασηκωθώ. Είτε υπάρχει το χέρι που θα με βοηθήσει, είτε όχι.<span style="color:#ff0000;"> Για πόσο μπορεί κάποιος να μείνει πεσμένος</span>; Δε φοβάται ότι θα τον ποδοπατήσουν άλλες καταστάσεις; Και πόσο είναι διατεθειμένος να αφήσει τη "μπάλα" να τον παρασύρει; Για πόσο καιρό;</div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-3798591570658384883?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-12269084145690810262008-01-30T01:01:00.000-08:002008-01-30T01:23:03.959-08:00<p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/R6BBSXdsgpI/AAAAAAAAAIE/Ysv9lVTTTwM/s1600-h/Journey.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161196956758606482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 321px; CURSOR: hand; HEIGHT: 203px" height="192" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/R6BBSXdsgpI/AAAAAAAAAIE/Ysv9lVTTTwM/s320/Journey.jpg" width="299" border="0" /></a></p>Βήματα μπροστά. Βήματα μικρά. Χοροπηδηχτά. Προοδευτικά σε αυτό το παιχνίδι αρχίζει και φαίνεται μόνη της η επόμενη θέση για το ποδαράκι. Βήματα προσεκτικά. Βήματα αυθόρμητα. Ασφαλή.<br /><br />Το θέμα είναι τελικά να βρεις ένα μονοπάτι που θα σου αρέσει. Που θα σου "κάνει". Που θα γουστάρεις να το ακολουθήσεις.<br /><br />Τα μονοπάτια είναι σαν τα ταξίδια της τελευταίας στιγμής. Δεν ξέρεις καθόλου πώς θα εξελιχθούν. Αν θα περάσεις καλά. Ξέρεις, όμως, ότι θες να ξεκινήσεις. Αμέσως. Να δεις πού θα σε βγάλει. Ίσως χρειαστεί να παλέψεις. Ίσως να ισορροπήσεις σε τεντωμένο σχοινί. Ίσως να αποφύγεις ένα λάκκο κινούμενης άμμου. Αλλά κανένα από αυτά δε μετράει, όταν ξεκινάς. Όταν κάνεις το πρώτο (και σημαντικότερο) βήμα.<br /><br />Ένα μονοπάτι περιμένουμε. Σε αυτό ποντάρουμε, ώστε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ζωής μας. Όλα ένα ταξίδι... Πικρό, γλυκό, με φουρτούνες και λιακάδες, βροχές ή ξηρασία...<br /><br />Ποιος θα αντάλασσε, όμως, όλα αυτά για μια αιωνιότητα μονοτονίας...;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-1226908414569081026?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-50406123456466829842007-12-31T10:55:00.000-08:002008-01-02T02:10:44.196-08:00Επιτέλους, τέλος! Το 2007 την... έκανε με ελαφρά πηδηματάκια! Ουφ... Ομολογώ ότι ήταν από τις χειρότερες χρονιές που έχω περάσει! Πλήρης αποσταθεροποίηση και ανατροπή πολλών από αυτά που θεωρούσα δεδομένα! Ακόμα και μέχρι την τελυταία στιγμή (στις 22:30 παραμονής! Αν είναι δυνατόν!), μάθαινα άσχημα νέα!<br /><div>Νομίζω δεν έχω ξαναζήσει τέτοιο χρόνο ποτέ! Ο τελευταίος χρόνος διέφερε στα σημεία! Δε μπορώ να πω ότι ήταν και ο πιο απαίσιος της ζωής μου (ίσως αρκετά απαισίος), ωστόσο με άλλαξε σε πολλά. Δε μπορώ να πω αν η αλλαγή αυτή είναι θετική ή αρνητική, απλώς απροσδιόριστη. Ομολογώ ότι αυτός ο χρόνος μου "πήρε" αγαπημένα πρόσωπα και πολλή από την ξενοιασιά και την, ας πούμε, αθωότητά μου. Μου έδωσε όμως ένα πολύ βασικό πράγμα: <span style="color:#ff0000;">δύναμη</span> και <span style="color:#ff0000;">προοπτική</span>. </div><br /><div></div><div>Ξύπνησα χθες με μια φοβερή αισιοδοξία, είδα τους δικούς μου, πήγα στη δουλειά μου (ναι, κάποιοι δούλευαν και χθες...). Όλα όμως είχαν ένα χαμογελαστό... φινίρισμα. Η όποια μελαγχολία των γιορτών που με είχε επηρεάσει εξαφανίστηκε με την έλευση του καινούργιου. Τα άφησα όλα πίσω και έπιασα το πόμολο μιας καινούργιας πόρτας που εμφανίστηκε μπροστά μου! Μπορεί να μην ξέρω τι με περιμένει φέτος, ούτε κατέφυγα στις "αποφάσεις" της νέας χρονιάς, όπως άλλοτε. Μάλιστα, φέτος είπα να μην πάρω καμία δραστική απόφαση! Όμως αυτό που ξέρω είναι ότι αυτή τη χρονιά θα την απολαύσω όπως θα έρθει. Είναι δική μου και θα τη... "στρώσω" όσο μπορώ! (Κι αυτό σαν απόφαση δεν ακούγεται; Χαχα! Όλα εντάξει!) </div><div> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5150819264495029586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 183px; TEXT-ALIGN: center" height="211" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/R3ti1LJ3DVI/AAAAAAAAAH8/4Bkuyb3k0uw/s320/hny4.gif" width="303" border="0" /> <div></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">Εύχομαι σε όλους μας ο νέος χρόνος να ξυπνήσει και να ικανοποιήσει επιθυμίες που κοιμούνται μέσα μας! Να είναι ένας χρόνος γεμάτος υγεία, χαμόγελα, ευτυχισμένες στιγμές και τρελές επιτυχίες, όπου και όπως τις θέλουμε! Να είμαστε καλά, να περνάμε τέλεια και να... δείχνουμε ακόμα καλύτερα!</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους και όλες!</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ</span></div><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-5040612345646682984?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-69532759878588815872007-11-25T02:13:00.000-08:002007-11-25T02:59:10.525-08:00Δεν είναι πράγμα αυτό που γίνεται γύρω μας! Και δε "γίνεται" απλώς, αλλά μας επηρεάζει άμεσα και, κυρίως, όλους όσοι βρισκόμαστε στην κρίσιμη ηλικία 25-45, για να μην πω και για τους ακόμα νεότερους! Διαβάζω καθημερινά τον Τύπο και φρίττω! Είχα χρόνια να ακούσω (και να εμπεδώσω) την ανακοίνωση τόσο αντιλαϊκών μέτρων από κάποια κυβέρνηση, μέτρων που σκοπός τους είναι να τα σαρώσουν όλα: δικαιώματα τα οποία κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα, δικαιώματα στην εκπαίδευση, την εργασία, τη ζωή, τη σύνταξη, στα προσωπικά δεδομένα! Και μάλιστα ενώ προεκλογικά ο "κύριος" πρωθυπουργός μας δεσμευόταν και διαρρήγνυε τα ιμάτιά του για το αντίθετο!<br /><br />Πιο είναι το βαθύτερο νόημα όλων αυτών των τακτικών; Αν δεν τα "έχεις", να πας να γαμηθείς, να ψοφήσεις σε καμιά γωνία. Και μην ανησυχείς όσα ελάχιστα θα αποκτάς, εμείς να είμαστε καλά να σου τα τρώμε! Αν δε γίνει της Γαλλίας εδώ, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας, πιστεύω. Ξέρεις τι χρειάζονται; Ενα γερό "μαύρισμα". Σε όλα! Μπορούν να παραλύσουν τα πάντα; Μπορούν τα σωματεία να ενωθούν όλα μεταξύ τους και να προβάλουν σθεναρή αντίσταση; Να καταλαβούν αυτοί εκεί πάνω ότι δεν είμαστε πρόβατα! Οτι παρά τις... φιλότιμες προσπάθειές τους, μας έχει απομείνει λίγο μυαλό ακόμα για να δούμε τα στραβά και αυτά που δε μας συμφέρουν (that's an understatement!!).<br /><br />Μας το έχουν καλλιεργήσει εδώ και χρόνια, τη διχόνοια, την κουτοπονηριά και την μικροπολιτική. Φάνηκε, μεταξύ άλλων, και στην ιστορία με τα Ζωνιανά, όταν ντόπιοι ομολογούσαν ότι αν "έβγαζες το παιδί μου από τη φυλακή, τότε θα είχες και την ψήφο μου και των δικών μου". Έτσι εξακολουθούν να γίνονται τα παζάρια και να εκλέγονται κάποιοι, με βάση το συμφέρον. Θα δώσεις για να πάρεις (ίσως με μια ευρύτερη έννοια τώρα)!<br /><br />Το θέμα είναι πως η πλειοψηφία μας κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, ακόμα και αυτοί που θα έπρεπε να βρίσκονται σε εγρήγορση (σ.σ. αξιωματική αντιπολίτευση - σαν ανέκδοτο ηχούν τις τελευταίες εβδομάδες αυτές οι δύο λέξεις). Κι αν δεν κοιμάται σερί, ξυπνάει κατά διαστήματα για να ακούσει και να χάψει παχιά λόγια. Μου δίνει την εντύπωση ότι έχει χάσει το πριν και το μετά, σα μια βαρετή ταινία, που σε παίρνει ο ύπνος στα μισά και δεν ξέρεις πως έφτασε στην τελευταία σκηνή. Δυστυχώς, φοβάμαι πως η δική μας τελευταία σκηνή πλησιάζει επικίνδυνα. Κι εμείς κοιμόμαστε τόσο βαθιά, που ακόμα και αυτήν θα χάσουμε. Απλά όταν αποφασίσουμε να ρίξουμε μια ματιά γύρω μέσα σε λήθαργο, θα έχει ήδη εγκατασταθεί ο νταβάς από πάνω μας και μετά άντε να τον ξεφορτωθούμε. Α, ρε Αυλωνίτη, καλά τα έλεγες: "Ρε που πάμε ρε, που πάμε...";<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-6953275987858881587?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-70979186173427986782007-11-04T03:31:00.000-08:002007-11-04T04:07:05.771-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Ry20ywDy0OI/AAAAAAAAAHI/aE7OS0Lm2mA/s1600-h/tankflirt-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128954334632136930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 137px; CURSOR: hand; HEIGHT: 115px" height="182" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Ry20ywDy0OI/AAAAAAAAAHI/aE7OS0Lm2mA/s320/tankflirt-1.jpg" width="150" border="0" /></a>...ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΟΤΕ! (Το παρακάτω κείμενο μου ήρθε σε mail από μια φίλη μου και με τρέλανε στο γέλιο! <span style="color:#ff0000;">Enjoy</span>!)<br /><br /><div><div><div><div></div><div></div><div>1) Αγάπη μου είσαι σίγουρος ότι ήπιες αρκετά? Μήπως πρέπει να πιεις μία μπύρα ακόμη?</div><br /><div>2) Αποφάσισα ότι <span style="color:#ff0000;">δεν θα φοράω πλέον</span> ρούχα μέσα στο σπίτι.</div><br /><div>3) Πάω μια στιγμή να φτιάξω τη πόρτα που χάλασε.</div><br /><div>4) Μα καλά, δεν σε περιμένουν οι φίλοι σου να πάτε για <span style="color:#ff0000;">μπύρες και κανένα γκομενάκι</span>? Τι κάθεσαι εδώ? </div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Ry209QDy0PI/AAAAAAAAAHQ/RdS-J6e23uA/s1600-h/MockingYou.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128954515020763378" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Ry209QDy0PI/AAAAAAAAAHQ/RdS-J6e23uA/s320/MockingYou.jpg" border="0" /></a><br /><div>5) Το ξέρω ότι είναι κάπως σφιχτά τα... οπίσθιά μου, αλλά δεν το δοκιμάζουμε <span style="color:#ff0000;">άλλη μια φορά</span>?</div><br /><div>6) Είσαι τόσο<span style="color:#ff0000;"> sexy</span> όταν είσαι πιωμένος!</div><br /><div>7) Ε, σιγά, και του χρόνου θα έχω γενέθλια! Φυσικά και να πας σήμερα γήπεδο με τα παιδιά...το ρωτάς??</div><br /><div>8) Αχ, πόσο βαριέμαι! Δεν έχω και τίποτα να κάνω. Ας σου πάρω μία <span style="color:#ff0000;">πίπα</span>....</div><br /><div>9) Αφού, αγάπη μου, εγώ κερδίζω αρκετά χρήματα, σταμάτα να δουλεύεις!</div><br /><div>10) Καλά, τι γαμάτη κλανιά ήταν αυτή? <span style="color:#ff0000;">Ρίξε άλλη μία</span>!! </div><br /><div>11) Αχ, μωρό μου, αυτό πρέπει να το δεις... μόλις βγήκε η νοστιμούλα κόρη του γείτονα στο μπαλκόνι, και δεν φοράει σχεδόν τίποτα... δεν είναι πολύ πρόστυχη?</div><br /><div>12) Όχι, όχι, θα το πάω απλά στο συνεργείο, γιατί θέλει λάδια.</div><br /><div>13) Λοιπόν, λέω σήμερα να νοικιάσουμε μια <span style="color:#ff0000;">τσόντα</span>, να πάρουμε και ένα <span style="color:#ff0000;">κασόνι μπύρες</span>, και να φωνάξω και <span style="color:#ff0000;">την κολλητή μου</span> που χαλβαδιάζεις τόσο καιρό, να κάνουμε στο σπίτι ένα<span style="color:#ff0000;"> τρίο</span>.</div><br /><div>14) 'Ασε τώρα τον άγιο Βαλεντίνο, και πάρε μου άμα θες για δώρο ένα διαρκείας για τον γαύρο. </div><br /><div>15) Αγάπη μου, ξεκίνησα γιόγκα για να τα καταφέρω να βάζω σωστά τα πόδια μουπίσω από το κεφάλι!</div><br /><div>16) Φυσικά και δε με πειράζει που ξέχασες το καπάκι της τουαλέτας κάτω...</div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Ry21bwDy0QI/AAAAAAAAAHY/2aTLoij3Nxw/s1600-h/i120697566_21952_6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128955039006773506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 173px; CURSOR: hand; HEIGHT: 120px" height="151" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Ry21bwDy0QI/AAAAAAAAAHY/2aTLoij3Nxw/s320/i120697566_21952_6.jpg" width="172" border="0" /></a><br /><div>17) Πάω να μαγειρέψω κάτι. Δε παίζεις λίγο με το <span style="color:#ff0000;">Playstation</span> όσο θα είμαι στη κουζίνα..?</div><br /><div></div><br /><br /><div>(Αφιερωμένο σε όσους δεν αντέχουν ούτε μαζί, αλλά ούτε χώρια!) </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-7097918617342798678?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-44175893792633693232007-10-26T02:34:00.000-07:002007-10-26T04:44:00.472-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RyHRjQDy0II/AAAAAAAAAGY/zA2DhMXhqGo/s1600-h/For_Crying_Out.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125608254460842114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="105" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RyHRjQDy0II/AAAAAAAAAGY/zA2DhMXhqGo/s320/For_Crying_Out.jpg" width="239" border="0" /></a>Ήμουν σε πανικό μέρες πριν! Σκεφτόμουν το πότε έκλεινα τα είκοσι και ότι τώρα κλείνω τα τριάντα! Και μαζί με αυτά ότι συνεπάγεται το νούμερο (με μία τάση υπερβολής όμως και όχι τόσο αντικειμενικά)!Βέβαια, πρόκειται για πράγματα που θεωρούνται λογικά από ένα σημείο και μετά, υπάρχει ωστόσο ένα κομμάτι που μας διαφεύγει συνήθως: οι συγκυρίες και οι καταστάσεις. Συχνά, μάλιστα, αυτό γίνεται κατ' επιλογή και καθόλου ασυναίσθητα.<br /><br /><div></div><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><div><span style="color:#ff0000;">Τα "πρέπει"</span></div><div>"Μεγάλωσε το κοριτσάκι (!) μας" και τώρα "πρέπει να κοιτάξεις σοβαρά (!) το μέλ<a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RyHRvQDy0JI/AAAAAAAAAGg/kxT8XYehg9Y/s1600-h/little_dancer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125608460619272338" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="205" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RyHRvQDy0JI/AAAAAAAAAGg/kxT8XYehg9Y/s320/little_dancer.jpg" width="138" border="0" /></a>λον σου"! Αν μου πει κάποιος ότι δεν έχει ακούσει ποτέ τέτοιες ατάκες, τείνω να πιστεύω ότι με κοροϊδεύει μές στα μούτρα! Θεωρητικά η ηλικία των τριάντα ετών αποτελεί σύνορο, οριακό σημείο, ανάμεσα στη χαλαρότητα και την ωρίμανση. Συνήθως τα λάθη ή οι στραβοτιμονιές παραγράφονται πριν από τα τριάντα, ενώ μετά είναι μάλλον "ασυγχώρητα"! Με κάποιο μαγικό τρόπο, όλοι περιμένουν ότι το κεφάλι σου θα... πήξει εν μία νυκτί και μετά ό,τι κάνεις θα είναι "ώριμο", "συνειδητοποιημένο" και τα τοιαύτα! Πρέπει, λοιπόν:</div><div>- να σταματήσεις να γυρνάς στα bar, όποτε σου καπνίσει</div><div>- να "αλλάξεις προτεραιότητες" (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό)</div><div>- να κόψεις τα ανόητα φλερτάκια και να βρεις έναν άντρα σοβαρό και με... "καλό" σκοπό και</div><div>- να παντρευτείς, συνοδευόμενο από το αμίμητο της Παπαδοπούλου "εγώ πότε θα γίνω μάνα"!</div><br /><div></div><div><span style="color:#ff0000;">Τι γίνεται, όμως...</span> </div><div>Είναι μια σειρά από πράγματα που θεωρώ "περίεργα" σε αυτή την ιστορία! Αρχικά δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω πώς μια ηλικία μπορεί να γίνει όριο και να δεσμεύσει (ή να μεταμορφώσει ριζικά) τις επιλογές που κάνεις γενικά στη ζωή σου! Ούτε πως μπορεί να σημαίνει ότι θα εγκαταλείψεις τα "παλιά" και θα ξεκινήσεις μια τελείως νέα πορεία. Αναρωτιέμαι, μάλιστα, πώς αυτό εξακολουθεί να είναι μια αντίληψη που παραμένει προφανώς, αν και μας την κληροδότησαν ΠΟΛΥ παλαιότ<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RyHSAwDy0KI/AAAAAAAAAGo/W86t6pQZdlE/s1600-h/turkey_pounding_on_ov_a_hb.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125608761266983074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RyHSAwDy0KI/AAAAAAAAAGo/W86t6pQZdlE/s320/turkey_pounding_on_ov_a_hb.gif" border="0" /></a>ερες γενιές! </div><div>Διότι το εφαλτήριο για να "αλλάξει" κάτι, δε μπορεί να είναι μια θεωρία, η οποία είναι αμφίβολο αν ταιριάζει σε όλους μας. Αν έρθει (όπως λένε) το... πλήρωμα του χρόνου και νιώσεις έτοιμος να μεταπηδήσεις σε μια νέα κατάσταση, το κάνεις <span style="color:#ff0000;">γιατί το γουστάρεις</span>, το έχεις σκεφτεί και αποφασίσει! Αυτό, όμως, δεν έχει να κάνει με τα χρόνια που κουβαλάς και αφενός θέλει το χρόνο του και αφετέρου με τις προϋποθέσεις που πληρούνται!</div><div>Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι κάποιες ηλικίες είναι σαφώς προσφορότερες από άλλες, όμως (καλώς ή κακώς) δεν υπάρχει κάποιος χρονοδιακόπτης με on - off που θα κουδουνίσει <span style="color:#ff0000;">όταν... ξεροψηθεί η γαλοπούλα</span>! Προσωπικά, εκτός από το βιολογικό ρολόι που κουβαλάμε όλοι μέσα μας, θεωρώ ακόμα πιο σημαντικές τις συμπτώσεις και τις όποιες συνθήκες επηρεάζουν τη ζωή του καθενός μας! Και δε μπορώ να παραβλέψω ότι τέτοιες συνθήκες είναι αυτές που θα επηρεάσουν και τις αποφάσεις που παίρνει ο καθένας από εμάς ή την ίδια του την ψυχοσύνθεση! </div><div>Δε μπορώ, επίσης, να φανταστώ (αν και συμβαίνει πολύ συχνά) ότι κάποιοι προχωρούν σε κάτι τελείως συμβατικό, απλώς και μόνο λόγω ηλικίας, ώστε <span style="color:#ff0000;">να μην... χάσουν το τρένο</span>! Ειδικά όταν πρόκειται για κινήσεις που θα επηρεάσουν τη ζωή τους για πάντα - και το εννοώ... - όπως γάμοι, παιδιά κλπ., μάλλον το βλέπω σαν κίνηση απελπισίας, ανασφάλειας ή προσωπικού συμφέροντος. Γιατί, ναι μεν, καλά και χρυσά όλα αυτά (κι εγώ άλλωστε τα κρατάω στο πίσω μέρος του μυαλού μου), δε μπορούν όμως να γίνουν <span style="color:#ff0000;">αυτοσκοπός</span>. Ποιος ο λόγος να παντρευτείς βιαστικά και χωρίς να το νιώθεις, αν μετά από δέκα χρόνια ούτε στα μάτια σου δε θα θέλεις να τον/την δεις (πόσο μάλλον να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου); Ποιος ο λόγος να κάνεις ένα παιδί που δε θα μπορείς (ή δε θα θελεις, ίσως) να θρέψεις ή να αναθρέψεις όπως του αξίζει (αν μη τι άλλο με <span style="color:#ff0000;">αξιοπρέπεια</span>); </div><div>Συχνά "βάζουμε μπροστά" τη ματαιοδοξία μας ή τα "θέλω" των άλλωνκαι παραμελούμε την πάρτη μας με συμβιβασμούς, βιαστικές αποφάσεις κλπ. Ίσον (=) "δρόμος προς τη δυστυχία"! <a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RyHSWgDy0LI/AAAAAAAAAGw/kg5Y_wU8Ctw/s1600-h/Happy_Birthday_002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125609134929137842" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="250" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RyHSWgDy0LI/AAAAAAAAAGw/kg5Y_wU8Ctw/s320/Happy_Birthday_002.jpg" width="285" border="0" /></a></div><br /><div></div><div><span style="color:#ff0000;">Είπα, λοιπόν, κι εγώ...</span></div><div>να το διασκεδάσω αυτές τις ημέρες! Με πολύ έντονη διάθεση και με πολύ κόσμο γύρω μου! Το... γλέντι άρχισε από Παρασκευή για να λήξει την ημέρα της... "ωρίμανσής" μου (βλέπε Τρίτη)! Η αρχή έγινε με το γάμο (χμμμ, σημαδιακό δεν ήταν πάντως!) μιας πολύ καλής φίλης μου! Και η χαρά ήταν διπλή, αφού θα γίνει σύντομα μανούλα! Δεκαπέντε κάφροι γύρω από ένα τραπέζι ξεσαλώσαμε, χορέψαμε, τα σπάσαμε και, βέβαια, ήπιαμε <span style="color:#ff0000;">ΤΑ ΠΑΝΤΑ</span>! Τόσο,μάλιστα, που δεν ζητούσαμε πια κρασί, αλλά είχαμε αποκτήσει our very own δίλιτρη νταμιτζάνα! </div><div>Η συνέχεια έγινε την επόμενη ημέρα με παλιούς συμφοιτητές και καλούς φίλους, μεσημεράκι στου Ψυρρή. Το γλυκό... ήρθε να δέσει, αφού καταλήξαμε να τα λέμε και φυσικά ν ατα πίνουμε από τις 4 το απόγευμα μέχρι τις 12 το βράδυ! <span style="color:#ff0000;">Πωπω, ζαλάδα</span>!</div><div>Ακολούθησαν δύο ημέρες ηρεμίας, οικογενειακού κοψίματος τούρτας (ναι, τα κεράκια σχημάτισαν ένα μεγαλοπρεπές 30) και εργασίας, ώσπου έφτασε η Τρίτη (η... αποφράς!)! Δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύω, <span style="color:#ff0000;">ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ</span>! Σήμερα είναι; Πάντως, τα γλυκάκια μου έγιναν ανάρπαστα στη δουλειά και συνοδεύτηκαν από τις απαραίτητες ερωτήσεις και τους ασπασμούς. "Και... πόσα κλείνεις;" "Αααα, καθόλου δε σου φαίνεται!" "Πόσο;;; Δηλαδή δεν είσαι 25;" - Χμμμ, μάλλον όχι! Καλό ε;</div><br /><div></div><div><span style="color:#ff0000;">Συμπέρασμα;</span></div><div>Ε, λοιπόν, εγώ μυαλό δεν θα βάλω. Για χάρη κανενός τουλάχιστον! Και παρεπιμπτόντως, <span style="color:#ff0000;">δεν άλλαξα μία</span>! Ακόμα εγώ είμαι, ευτυχώς! Ωραία! Ούτε αυτά που μου αρέσουν θα αλλάξω και σε όποιον αρέσω. Γερό στομάχι για να τους ακούω και καλή καρδιά για να τους αγαπάω! Μάλλον θα συνεχίσει να με συνεπαίρνει μια τρελή βραδιά με φίλους, φλερτάκια, ποτάκια και τα συναφή ή μια δυνατή συναυλία! Και αυτά τα περί γάμων και παιδιών; Όλα στην ώρα τους, παιδιά! <span style="color:#ff0000;">Εκπτώσεις δεν κάνουμε, ούτε διακανονισμούς</span>! Αλλιώς δεν θα με έλεγαν vampiria, αλλά "Δικηγορικό γραφείο ΧΧΧ"! </div><div>Μετά από τρεις ημέρες, οι οποίες μοιάζουν σα να μην πέρασαν, τα γενέθλια έχουν μείνει πίσω. Μόνο το πόσο ωραίες ήταν μου έμεινε, ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα και το "Ταδε έφη Ζαρατούστρα" που μου έκαναν δώρο. Άλλωστε μια από τις ωραιότερες ευχές που μου έκαναν ήταν ένα... καλωσόρισμα στη πιο <span style="color:#ff0000;">δημιουργική δεκαετία</span> του ανθρώπου! Και το πιστεύω, δε νιώθω διαφορετική. Μόνο πιο αισιόδοξη, πιο έτοιμη να προχωρήσω σε νέα μονοπάτια, πιο όμορφη και πιο δυνατή. Καλά δεν είναι; </div><br /><br /><br /><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-4417589379263369323?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-81502680203751999052007-10-08T00:47:00.000-07:002007-10-09T02:07:30.876-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rwnp5n414kI/AAAAAAAAAGA/Mqx0HKKICsk/s1600-h/dscf2942_400.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118879627652489794" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rwnp5n414kI/AAAAAAAAAGA/Mqx0HKKICsk/s320/dscf2942_400.jpg" border="0" /></a>Μιλούσα, λοιπόν, τις προάλλες με ένα φίλο σχετικά με μιζέριες, μούχλες και τα σχετικά! Ακολουθεί η ατάκα: "Όποιος δεν ξέρει τι θα κάνει Σάββατο βράδυ, είναι τελειωμένος"! Δε συμφωνώ απόλυτα, βέβαια, καθώς πάντα έκανα κάτι, αν και δεν το είχα αποφασίσει από πριν! Είπα όμως να το πάρω λίγο τοις μετρητοίς, δεδομένης της μούχλας των τελευταίων εβδομάδων και του ρεπό της Κυριακής! Κι έτσι, πηγαίνοντας ένα πρωί στη δουλειά το άκουσα!<br /><br /><div></div><div><span style="color:#ff0000;">"Ο «δικός μας» Λάκης και ο «δικός» μας Γιάννης, ξεπροβοδίζουν το καλοκαίρι και .. καλοπιάνουν τον χειμώνα με ζεστές μελωδίες και μ,ε άλλοτε χαρούμενους, άλλοτε μελαγχολικούς ρυθμούς,«βγάζουν» το .. παιδί ή το θηρίο από μέσα μας"</span></div><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div>Τέλεια! Δεν τους έχω δει ποτέ παραδόξως! Εντάξει, τώρα ξέρω τι θα κάνω και το γουστάρω πολύ! 10:30 η έναρξη, 10:40 ήμουν εκεί! Η TheDagger ήταν πολύ χαρούμενη, γιατί μερικές φορές την συμπαρασύρω με τη μούχλα μου! (Σνιφ)! Ο <span style="color:#ff0000;">Λάκης </span>κι ο <span style="color:#ff0000;">Γιάννης</span> μέσα στους ακροατές έκαναν βόλτες! Και ξαφνικά γυρίζω το κεφάλι και τσουπ! η καλύτερη μου φίλη με το μωρό της και φίλους! Εντελώς, τυχαία συνάντηση και πολύ κέφι! Και βγήκαν τα παιδιά και τέλεια! <a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RwnqDn414mI/AAAAAAAAAGQ/QLMvb_uuY-o/s1600-h/storyimages.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118879799451181666" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RwnqDn414mI/AAAAAAAAAGQ/QLMvb_uuY-o/s320/storyimages.jpg" border="0" /></a></div><br /><div></div><div>Αρχικά, πιο νέα τραγούδια! "Όλα τα παλιά θα παίξουμε;", λέει το Γοριλλάκι! Βεβαίως, φωνές από κάτω! Όχι για πολύ όμως! Γιατί κι εκείνος μπήκε στο mood κι έτσι άρχισαν τα καλά! "Γυριστρούλα", "Βάφω τις κουρτίνες... στο χρώμα που μισούσες"! Κι άλλα, κι άλλα! Συνέχεια, με το Γιάννη με μπλούζα <span style="color:#ff0000;">Orgasm Donor</span>! "Πήραν μπροστά τα μηχανάκια μου...", "Ευλαμπία"! Θεός! Τι φυσιογνωμία! Και βέβαια, οι μπύρες και τα γέλια να... "γυρνάνε"! </div><div></div><br /><div>Και οι αναμνήσεις, βεβαίως! Ωραίες, παλιές! Δε θα πω που ήμουν (δεν κάνουμε διαφήμιση) αλλά στο κλαμπάκι αυτό πήγαινα όταν είχε πρωτοανοίξει, πριν γίνει μουσική σκηνή κι έχω ζήσει συγκλονιστικά σκηνικά εκεί μέσα! Γέλια, κλάματα, "δεσίματα", χωρισμούς και τσαμπουκάδες! Τι ώραια η εφηβεία μου! Επίσης, απρόσμενες συναντήσεις! Το γκομενάκι Νο. 3 της ζωής μου "έσκασε μύτη" με μια πρώην φίλη μου και νυν γκόμενά του, η οποία δεν έχασε ευκαιρία να τον... παρηγορήσει αφού τον άφησα! <span style="color:#ff0000;">Who cares?</span> Περασμένα ξεχασμένα και καλά να είμαστε! Στην υγειά μας!</div><br /><div></div><div>Κι επειδή μετά από τόσο καιρό που είχα να διασκεδάσω τόσο, έπρεπε να τα κάνω όλα, ούτε το "παιχνίδι" άφησα ήσυχο! (Βέβαια, μετάνιωσα ύστερα, αλλά εκείνη τη στιγμή με το κεφαλάκι που είχα φτιάξει δεν το έλεγξα καλά)! Ευτυχώς, δεν έγινε τίποτα τρομερό, ήταν super όμως! Και μάζι με όλα διασκέδασε και το Στιλέτο μου και πέρασε όμορφα, πράγμα πολύ σημαντικό! Ωραία πράγματα! Αποφάσισα ότι δεν θα αφήνω τον καιρό να με προσπερνάει όπως έγραφα στον GhostHunter προηγουμένως! Με χαλαρώνει μια ωραία βραδιά! Με φτιάχνει (όπως λέει κι ο Λάκης)! Δε μου πάει το... πράσινο της μούχλας, αλλά το <span style="color:#ff0000;">κόκκινο του κραγιόν</span> (από το γνωστό ανέκδοτο)! Γι' αυτό θα τις ζω τις στιγμές μου! (Αυτό κι αν δείχνει κυκλοθυμία)!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-8150268020375199905?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-34063719661245851592007-09-30T02:03:00.000-07:002007-09-30T02:36:55.962-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rv9tJn414iI/AAAAAAAAAFw/XVt1UZJBBUE/s1600-h/opibnion.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115927713809818146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rv9tJn414iI/AAAAAAAAAFw/XVt1UZJBBUE/s320/opibnion.png" border="0" /></a><span style="color:#ff0000;">Περίεργες Μέρες...</span><br /><div>Οι τελευταίες.... Όλο κάτι θέλω κι όλο κάπου το χάνω. </div><div>Θέλω να βγω βόλτα: βαριέμαι.</div><div>Θέλω να βγω ραντεβού: δεν κάθεται εύκολα, βαριέμαι. </div><div>Θέλω να πάω για ψώνια: βαριέμαι.</div><div>Θέλω να πληρώσω λογαριασμούς: βαριέμαι.</div><div>Χτυπάει το τηλέφωνο: βαριέμαι.</div><div>Πρέπει να υπάρχει πολύ καλός λόγος για να βγω από το σπίτι κι αυτός συνήθως είναι η δουλειά. Κατά τα άλλα...μούχλα! Ειδικά το Σάββατο που δε δουλεύω, λιώνω απίστευτα! Τελευταίως διαβάζω. Έχω φάει μεγάλο κόλλημα, μάλιστα, με πολιτική και πολιτική ιστορία. Τι έγινε; Πώς έγινε; Από ποιους; Διάβαζα από το απόγευμα έως τις δύο τη νύχτα! Πάμε καλά; Και τι άλλο να κάνω; Βαριέμαι. Να ντυθώ, να στολιστώ και να πάω πού; Μια νέα πρόταση ρε παιδιά! Εχω πήξει στα ίδια! Θέλω μια αλλαγή, αλλά από πού να την ξεκινήσω;</div><div><span style="color:#ff0000;">Το πρώτο τριπ του μήνα...</span></div><div>Εχω φαγωθεί! Φαγωθεί σου λέω! Αλλαγή περιβάλλοντος! Ριζική. Αλλαγή στο σπίτι, αλλαγή στα στέκια, αλλαγή...(δεν ξέρω σε τι άλλο)! Κάτι θα μου έρθει! Λες να είναι κρίση ηλικίας; Εκτός του ότι θέλω να αναδιακοσμήσω το σπίτι μου, να ξεφορτωθώ, να διώξω, να αντικαταστήσω, σκέφτομαι μήπως να αλλάξω γενικά σπίτι η λυσσασμένη! Τι να πρωτοδιαλέξω; Αν τις οικονομίες μου τις φάω σε ενοικία, χέσε μέσα Πολυχρόνη! Χμμμ...Μάλλον θα "επενδύσω" στο δικό μου, ακόμα και να υπάρχουν... "παρεμβολές"! Πρέπει να τις εξουδετερώσω!</div><div><span style="color:#ff0000;">Το δεύτερο τριπ του μήνα...</span></div><div>Καριέρα (αν και το έπαθα προ τριμήνου!): Επαγγελματικά μια χαρά, άρα στις επόμενες ή μεθεπόμενες εκλογές, θέλω να καλύπτω το ρεπορτάζ! Ωπα, άραξε στα κυβικά σου! Όταν παίρνω ένα depon και ξαπλώνω, περνάει!</div><div><span style="color:#ff0000;">Τρίτο...</span></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rv9tcX414jI/AAAAAAAAAF4/I2-p6qaEM9w/s1600-h/funny-1-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115928035932365362" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rv9tcX414jI/AAAAAAAAAF4/I2-p6qaEM9w/s320/funny-1-2.jpg" border="0" /></a> <div>Αυτό δεν είναι τόσο τριπ, όσο πραγματικότητα! Επέμβαση: λαιμός! Χρονίζουσα αμυγδαλίτιδα! (Παρακαλώ;) Εντάξει έχω ένα δίμηνο!</div><div><span style="color:#ff0000;">Και τέλος...</span></div><div>Βέρες! Βέρες παντού! Τώρα βρήκαν όλες οι φίλες μου να παντρευτούν; Μέσα σε έναν χρόνο, παντρεύονται τέσσερις! Το αιώνιο παράπονο της γιαγιάς επανέρχεται φουντωμένο! Εγώ πότε θα δω...δισέγγονα; Μην τρελαθούμε! Θα σου κρατήσουμε ένα κανελλί με βούλες!</div><div></div><div>Και συνεχίζω με άλλα κι άλλα που δε μπορώ να γράψω τώρα... Άλλωστε, δε βαριέμαι τόσο! Σήμερα θα βγω έξω! Θα πάω δουλειά!</div><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-3406371966124585159?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-19337791597430721622007-09-24T01:13:00.000-07:002007-09-24T01:45:56.591-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rvd5KX414hI/AAAAAAAAAFo/N_Jnq9SRMyU/s1600-h/untitled-5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5113689121020568082" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rvd5KX414hI/AAAAAAAAAFo/N_Jnq9SRMyU/s320/untitled-5.jpg" border="0" /></a> Είναι αναπόφευκτο το σχόλιο, αφενός λόγω του χαμού που γίνεται σε εφημερίδες, ραδιόφωνα κλπ, και, αφετέρου, λόγω επαγγέλματος. Υπάρχουν κάποια πραγματάκια που μου έκαναν φοβερή εντύπωση, ακόμα και αν ήταν ή θεωρούνταν αναμενόμενα.<br /><div></div><br /><div>1ον. Εν μέσω πυρκαγιών, καταστροφών, ομολόγων, κλοπής των ταμείων, απαγωγών αλλοδαπών και τόσα ακόμα, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων, συνέχισε τον... ύπνο του δικαίου και έριξε την ψήφο της στα τυφλά για την πλήρη αποτύφλωσή μας.</div><br /><div>2ον. Η πτώση - σε ψήφους - και των δύο κεντρικών κομμάτων εξουσίας. </div><br /><div>3ον. Η άνοδος των αριστερών κομμάτων, την ίδια στιγμή που η ακροδεξιά παράταξη μπαίνει στη Βουλή. </div><br /><div>4ον. Η φαγωμάρα του αντιπολιτευτικού κόμματος την ώρα που ο προϋπολογισμός που θα κατατεθεί, θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τις μικρομεσαίες τάξεις. </div><br /><div></div><div><span style="color:#ff0000;">Πάμε καλά</span>; έχω να ρωτήσω! Εδώ ο κόσμος χάνεται και οι βαρκούλες από τις πλημμύρες σύντομα θα αρχίσουν να αρμενίζουν! Και τι κάναμε φέτος το Σεπτέμβρη; Είναι απλό. Επιλέξαμε για άλλη μια φορά την κυβέρνηση που μας διέλυσε και δώσαμε βήμα σε ακροδεξιά στοιχεία να έχουν λόγο για βασικά θέματα της χώρας μας. Full του άσου δηλαδή! Πετύχαμε διάνα! </div><div></div><br /><div>Είναι παρήγορη βέβαια η άνοδος των αριστερών κομμάτων, ωστόσο αυτό που με τρελαίνει είναι ότι οι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ είναι ηλικίας 18-34 ετών και απόφοιτοι ανώτερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Και τι μάθαιναν τόσο καιρό; Γυρίζουμε στην εποχή του φασισμού, στους χίτες και τους μαυροσκούφηδες; Θα περίμενα, ομολογώ, ότι πιθανότεροι ψηφοφόροι θα ήταν, παππούδες και γιαγιάδες, από εκείνους που χειροκροτούν τον τέως (Κωνσταντίνος) σε κάθε επίσκεψη του! Δυστυχώς, όμως! Τι συμβαίνει, λοιπόν, με τη σημερινή νεολαία; Η... Μαριορή πέτυχε το στόχο της, πριν ακόμα τον ξεκινήσει; Έτσι θα είναι όμως; Ένας τόπος με μειωμένα αντανακλαστικά, είναι έρμαιο κάθε μπαρούφας και ψευδολογίας που του σερβίρουν. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-1933779159743072162?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-31740191991876713882007-08-12T01:58:00.000-07:002007-08-12T02:40:07.238-07:00<div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rr7VJxeVBLI/AAAAAAAAAFI/mUW_dhei87k/s1600-h/Noises.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5097746192106063026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rr7VJxeVBLI/AAAAAAAAAFI/mUW_dhei87k/s200/Noises.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ff0000;">...το αλαλάζον</span>! Όλοι γύρω μια βοή. Τρέχουν, φωνάζουν, γελούν, συγχρωτίζονται... Ομιλίες ηχούν στα αυτιά δυνατές, από παντού. Νέοι, παιδιά, γέροι, όλοι! Πόσο κουραστικός θόρυβος! Ουφ!<br /><div><br /><div><div></div><div>Στην αρχή, είπες θα το ανεχόσουν υπομονετικά... Συνέχισες να κάθεσαι ατάραχος ανάμεσά τους. Άγριο feeling! Εσύ, ο μόνος, <span style="color:#ff0000;">ο μοναδικός μόνος</span>, ανάμεσά τους, έγινες το αξιοπερίεργό τους... Συνεχίζουν οι φωνές, χαμηλώνουν γρήγορα, όμως. Γίνονται ευδιάκριτοι ψίθυροι που συνοδεύονται από κλεφτές ματιές, όλες στραμμένες πάνω σου. Προς τι η περιέργεια; Προς τι τα ψιθυρίσματα; <span style="color:#ff0000;">Σπάσε τα δεσμά</span>... </div><br /><div></div><div>Τρέχεις. Ξεκινάς απότομα και τρέχεις γρήγορα να ξεφύγεις. <span style="color:#ff0000;">Άλλο αξιοπερίεργο</span>! Δεν τους είχε τύχει ποτέ. Δεν είχαν συνηθίσει τέτοια συμπεριφορά... Παλιότερα, ο ψίθυρος απορροφούσε όσους τον άκουγαν. Ενσωματώνονταν σε αυτόν και συμμετείχαν. Εσύ όμως φεύγεις...</div><div></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rr7VSReVBMI/AAAAAAAAAFQ/D--R8LV4ufA/s1600-h/dominops.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5097746338134951106" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rr7VSReVBMI/AAAAAAAAAFQ/D--R8LV4ufA/s200/dominops.jpg" border="0" /></a><br /><div>Μαζεύεται το πλήθος, συσπειρώνεται να σε προλάβει, να σε μελετήσει. <span style="color:#ff0000;">Είσαι το νέο του "θαύμα"</span>! Όσο κι αν προσπαθείς, είναι δύσκολο να το αποφύγεις! Μη φοβάσαι, όμως! Σπρώξε, αντιστάσου, δραπέτευσε! Και το έκανες. Εκεί ανάμεσά τους, όταν συνωστίζονταν απειλητικοί γύρω σου, πάλεψες! Κι έπεσε ο πρώτος, σαν τραπουλόχαρτο! Ο φόβος ήταν στο μυαλό σου. Ο πρώτος έπεσε και συμπαρέσυρε και τους άλλους... <span style="color:#ff0000;">Τι πρωτότυπο ντόμινο</span>! Μοιάζουν ο ένας, συνέχεια του άλλου, δεμένοι με μια νοητή κλωστή, καθώς τους παίρνει ο αέρας... Όχι, όμως, ο αέρας της φυγής σου, αλλά της δύναμής σου, της αδυναμίας τους. Έπεσαν, όπως τα φύλλα από το σωρό, όλοι κλεισμένοι σε ένα προσωπικό σύμπαν, στην πραγματικότητά τους. Κανένας δεν ήταν αυθύπαρκτος, όλοι <span style="color:#ff0000;">διάττοντες αστέρες</span>, έπαιρναν φως ο ένας από τον άλλο. Υπήρχαν ΛΟΓΩ των άλλων, ΜΕΣΑ ΑΠΟ τους άλλους, ΓΙΑ τους άλλους...</div><br /><div></div><div>Όμως, εσύ τα κατάφερες... Ακόμα και ο θόρυβος κώπασε τώρα. Οι αλαλαγμοί δεν ακούγονται πια. Πέρασαν στο παρασκήνιο...</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-3174019199187671388?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-19766358565138768202007-08-04T11:20:00.000-07:002007-08-04T11:58:43.575-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RrTMFxeVBII/AAAAAAAAAEw/WL7drn-_ovY/s1600-h/pain_6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094921478014829698" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RrTMFxeVBII/AAAAAAAAAEw/WL7drn-_ovY/s200/pain_6.jpg" border="0" /></a>- "Παιδί μου, τα έχεις ΟΚ με τον εαυτό σου;"<br /><div>- "Ναι, αμέ!"</div><div>- "Με τους άλλους, τα έχεις καλά;"</div><div>- "Εννοείται!"</div><div>- "Ε, τότε, γιατί δεν ξέρεις τι σου γίνεται;"</div><div>- "Εεεεεεμ..."</div><div></div><br /><div>Αυτή τη συζήτηση είχα τις προάλλες με έναν πολύ καλό φίλο... Όταν είχαμε γνωριστεί, βέβαια, ήταν λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Υπήρξε ένα ερωτικό παιχνιδάκι, όμως, δεν προέκυψε κάτι. Δεν έβγαινε... Έτσι, προτιμήσαμε να το κρατήσουμε έτσι όπως έπρεπε - φιλικό - και να φτάσουμε μετά από μήνες να τα λέμε χωρίς κανένα πρόβλημα και να μοιραζόμαστε πράγματα.</div><br /><div></div><div>Το παθαίνω συχνά τελευταία αυτό...Και εννοώ το να μη νιώθω κάτι ουσιαστικό για τον άλλο. Παίζω λίγο, χαίρομαι και μετά τέλος...Δεν έχω ή δε θέλω να δώσω παραπάνω. Το μπαλόνι του ενθουσιασμού μου ξεφουσκώνει πολύ γρήγορα, πριν ακόμα φουσκώσει καλά-καλά! Πριν μερικές ημέρες, μάλιστα, κάνοντας τσιγάρο με ένα συνάδελφο από την ύλη, μου σύστησε ένα εστιατόριο όπου πήγε με τη γυναίκα του. "Να πας με αυτόν που αγαπάς", μου είπε! Η απάντηση μου δεν ήταν πρωτότυπη, αλλά δεν τυχαίνει να πω συχνά κάτι με τόσο απρόσωπο και ψυχρό τρόπο: "Κανέναν δεν αγαάω". Έτσι, απλά, χωρίς ένταση, χωρίς συναίσθημα ή παράπονο...Απλώς, ως μια πραγματικότητα...</div><br /><div></div><div>Πριν ενάμιση χρόνο περίπου, τα πράγματα ήταν κάπως πιο "στρωτά" στο μυαλό μου. Στην καρδιά μου δεν το συζητώ... Είχα σκεφτεί και το ενδεχόμενο της οικογένειας κάποια στιγμή. Τα πάντα ρει, θα μου πεις και θα έχεις δίκιο. Ναι, το ξέρω, το έχω αποδεχτεί! Η προσαρμοστικότητα στις καταστάσεις είναι... αρετή! </div><div></div><br /><div>Και, δε μπορώ να πω, κατά τα άλλα, περνάω πολύ καλά! Καλό κρεβάτι κάνω, ειδικά το τελευταίο τρίμηνο, καλούς φίλους έχω, κανένα παράπονο! Αυτό που με προβληματίζει όμως είναι το συναισθηματικό κενό και η αδυναμία να το "γεμίσω"! Βέβαια, δε θα μπορούσα καθόλου να αντέξω σε κάτι γλυκανάλατο, του τύπου "ρομαντικές", αλλά ξενέρωτες ουσιαστικά φατσούλες και μωρουδίστικα γλυκόλογα! Χρειάζομαι κάτι πιο σημαντικό,πιο βαθύ, που να καλύπτει όχι μόνο την γυναικεία, αλλά και την ανδρική μου φύση! Μάλλον, όμως, ζητάω πολλά και σύντομα, αν και δεν πτοούμαι... Όλα θα πανε καλύτερα νομίζω... απλώς χρειάζεται χρόνος. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-1976635856513876820?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-2162501215723052492007-07-28T12:01:00.000-07:002007-09-30T01:58:39.274-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RqugDheVBGI/AAAAAAAAAEg/ZXVwkB6dz6s/s1600-h/summertime.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092339786058105954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RqugDheVBGI/AAAAAAAAAEg/ZXVwkB6dz6s/s200/summertime.jpg" border="0" /></a>Σάββατο βράδυ, μεσοκαλόκαιρο... Μάλιστα! Συνήθως, ο κόσμος τρέχει σε κάποια παραλία, βραδυνό μπανάκι,παρεούλα ή κάποιο μπαράκι, club κλπ. Η γνωστή τριλογία "παραλία - θάλασσα - μπυρίτσα"! Το φετινό καλοκαίρι ήρθε για να επιβεβαιώσει ακόμα μια φορά το αλλοπρόσαλο του χαρακτήρα μου! Όχι σαν κάτι που με χαλάει, όμως! Απλώς είναι περίεργο... Τα Σαββατόβραδά μου αποτελούνται συνήθως από ξενύχτι, ξύδι, παρέα, sex και τέτοια! Super δηλαδή!<br /><br /><div></div><div>Σάββατο βράδυ κι όμως βαριέμαι αφόρητα! Δεν έχω κέφι ούτε για παραλία, ούτε για κοσμοσυρροή, ούτε τίποτα σχετικό! Φέτος, όλο το καλοκαίρι μου δεν έχει καμία διαφορά από τις άλλες εποχές του χρόνου. Δεν έχω φύγει καθόλου (και δεν προβλέπεται άλλωστε), δεν έχω κάνει καμία βουτιά και μάλλον δεν ψήνομαι και πολύ ν<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RqugOReVBHI/AAAAAAAAAEo/ioBeQGS81So/s1600-h/thBEERCOMMENT.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092339970741699698" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RqugOReVBHI/AAAAAAAAAEo/ioBeQGS81So/s200/thBEERCOMMENT.jpg" border="0" /></a>α κάνω κανένα από τα δύο! Είχα αποφασίσει ότι, φέτος, οι καλοκαιρινοί μήνες θα είναι "φτωχοί" σε εκδρομές, μικρές αποδράσεις ή διακοπές γιατί και οι συνθήκες αλλά και οι προτεραιότητές μου ήταν διαφορετικές! Από την άλλη και ο καύσωνας με ξενέρωσε τόσο πολύ που προτίμησα τα Σάββατα (που ειναι κατάδικά μου) να τα περνάω χαλαρά, πολύ χαλαρά, και να μην τρέχω στους δρόμους μές στη ζέστη μέχρι να φτάσω σε κάποια βρώμικη ή πνιγμένη στον κόσμο παραλία! Κι αυτό -ελλείψει κλιματισμού στο αμάξι - φρίκη θα ήταν! Χειρότερη ίσως!</div><div></div><br /><div>Σάββατο βράδυ κι ετοιμάζομαι να το περάσω τέλεια! Μπαλκονάκι, δροσούλα, μπυρίτσα, βιβλιαράκι! Είναι το motto μου (για φέτος τουλάχιστον)! Έτσι, για να... "τη βγω" λίγο στη γενική φιλοσοφία του καλοκαιριού! Και να πω ότι και ξεκουράστηκα και ηρέμησα! Και αύριο χαρά και εργασία ξανά! Παίρνω από το χέρι τον Μπουκόφσκι μου και ξεκινάμε...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-216250121572305249?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-69741702558231989722007-07-16T03:04:00.000-07:002007-07-16T03:39:20.348-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RptI-zJkaEI/AAAAAAAAAEQ/sHIY_qqQQ-Y/s1600-h/th_hb-butterfly.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087740447764539458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RptI-zJkaEI/AAAAAAAAAEQ/sHIY_qqQQ-Y/s200/th_hb-butterfly.gif" border="0" /></a>...και ευτυχώς όχι τα δικά μου!! Ενός προσώπου όμως που το έχω στην καρδιά μου πάντα και για πάντα!Πρόκειται για το αγαπημένο μου στιλέτο που το ξέρω από τότε που γεννήθηκε και θα είμαι κοντά του μέχρι τέλους! Και όλα αυτά γιατί δεν είναι άλλο από το αγαπημένο μου αδέρφι (αυτό θα πει αποκάλυψη)! Ναι λοιπόν η αδερφούλα μου έχει γενέθλια σήμερα και η ευχή μου γι' αυτήν είναι να μην αλλάξει (εκτός από κάποια μικρούλικα) τίποτα! Γιατί είναι ένα καταπληκτικό πλάσμα από τότε που τη θυμάμαι και η καρδούλα της είναι τόσο καλή και τρυφερή που μπορεί να λιώσει ακόμα και πάγους με το άγγιγμά της!<br /><div></div><br /><div>"ΟΚ, χαίρω πολύ, είναι αδερφή σου και γι' αυτό τα λές!" Ναι, είναι, δεν αλλάζει αυτό. Όμως, το καλύτερο μεταξύ μας είναι ότι δε μας ενώνει μόνο το αίμα, αλλά και ο τρόπος, το μυαλό, η επικοινωνία και τόσα άλλα. Είμαστε τόσο φίλες, όσο και αδερφές (ίσως το πρώτο περισσότερο από το δεύτερο, ακόμα κι αν ακούγεται κάπως περίεργο)! Κι αυτό είναι κάτι που μας έχει καλλιεργηθεί εδώ και πολλά χρόνια!</div><div></div><br /><div>Είχαμε ξεκινήσει με μια τάση προστασίας μεταξύ μας, χωρίς να το ξέρουμε καν. "Έλα, πάρε και την αδερφούλα σου μαζί το βράδυ! Μη μείνει μοναχούλα της!", μου έλεγε η μαμά και με έκανε αυτομάτως να προσέχω τη μικρούλα μας που δεν εβγαινε ακόμα τότε. "Να την προσέχεις τη μεγάλη γιατί είναι παρορμητική! Μην κάνει καμιά βλακεία!", έλεγε στη μικρή μου ο μπαμπάς. Κι έτσι είχαμε η μία το νου της μην πάθει κάτι η άλλη. Και βέβαια, το... ψάρεμα μετά έπεφτε σύννεφο! Καμιά μας όμως δεν "έδινε" την άλλη! Και κολλήσαμε...</div><div></div><br /><div>Τώρα, μετά από χρόνια, μετά από ομηρικούς καβγάδες και μούτρα που άλλαζαν το επόμενο τέτερτο, μετά από στραβώματα, πειράγματα, πλάκες και... "πλάτες" είμαστε ακόμα μαζί. Τόσο διαφορετικές, γιατί εκείνη ήταν πάντα το σοβαρότερο παιδί, αλλά τόσο δεμένες... Και στα σημαντικά, στα άσχημα, στις λύπες η μία θα πιάσει την άλλη απ' τα μαλλιά για να μην "πέσει". Και θα υπάρχει πάντα ένα σκληρός, αλλά καλοπροαίρετος λόγος, ειδικά αν πρόκειται για καλό, και ένας καλός λόγος (μεταξύ μας πολλοί καλοί λόγοι) για κάτι χαρούμενο, επιτυχημένο και όμορφο! </div><div></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RptKRDJkaFI/AAAAAAAAAEY/IKyLr5paffY/s1600-h/cakebirthday.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087741860808779858" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RptKRDJkaFI/AAAAAAAAAEY/IKyLr5paffY/s200/cakebirthday.gif" border="0" /></a><br /><div>Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι μια super ερωτική εξομολόγηση, όμως αυτό που έχω με τη μικρή μου φοβάμαι ότι δε μπορεί να αποκτηθεί εύκολα με κανέναν άλλο άνθρωπο. Την αγαπάω πάρα πολύ για όλα της: την εξυπνάδα της, την ομορφιά της, τα ελαττώματα, τις... τεμπελίτσες της, την καλοσύνη, την πονηριά, την τρυφερότητα και τη σκληρότητά της, και τόσα ακόμα που αν τα γράψω θα χρειαστεί όχι ένα αλλά δέκα blogs! Και σήμερα επειδή γιορτάζω τη γέννηση της μικρής μου είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό και φλυαρώ τόσο! Να τη χαίρομαι!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-6974170255823198972?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-40935952320264419462007-07-15T02:46:00.000-07:002007-07-15T03:27:44.110-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rpn2hjJkaDI/AAAAAAAAAEI/wpxtfjVNlPA/s1600-h/th_GoodMorning2.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087368310323177522" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rpn2hjJkaDI/AAAAAAAAAEI/wpxtfjVNlPA/s200/th_GoodMorning2.gif" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">Μια τρυφερή αγκαλιά, ένα χάδι και η ημέρα ξεκινά με καλή διάθεση, χαρά και γέλιο! Πολύ γέλιο και γλυκά λόγια! Καφεδάκι στη συνέχεια, τσιγαράκι και ψιλοκουβέντα με μπαμπά-αδερφούλα και μετά ατέλειωτα πειραγματάκια! Τι ωραίο ξύπνημα! Πώς να μην πεις "Καλημέρα" με την καρδιά σουμετά από όλα αυτά;</span><br /><div><div><span style="font-size:100%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:100%;">"Καλημέρα"! Τι ωραία λέξη! Είτε έχεις καλή διάθεση, είτε όχι, μπορείς να την πεις τόσο εύκολα και να την εννοείς βέβαια όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο χαμογελαστό, ακόμα και αν δεν τον ξέρεις! Το "καλημέρα" σηματοδοτεί μια καινούργια μέρα που δεν έχεις ξεκινήσει να τη ζεις ακόμα, οπότε δεν υπάρχει λόγος να γίνει κάτι στραβό! Επίσης, ακόμα και με... ανάδρομο Ερμή (αν και δεν τον πιστεύω ιδιαίτερα), έχεις όλες τις πιθανότητες να την κάνεις να εξελιχθεί σε κάτι βατό και υποφερτό αν... "παίξεις" σωστά τα χαρτιά σου!</span></div><div><span style="font-size:100%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:100%;">Η "καλημέρα" είναι από τις καλύτερές μου λέξεις, γιατί σε κανονικές συνθήκες συνοδεύεται από ένα μεγάλο χαμόγελο που απευθύνεται προς όλους! Στον περιπτερά όπου θα πάρεις τσιγάρα, στον τύπο που δίνει τα εισιτήρια στο τρένο, στο s.m. που θα κάνεις τα ψώνια σου, στο γραφείο με τους συναδέλφους, ακόμα και στον ταρίφα που θα σε πάει τον προορισμό σου (όσο ξινός ή κακομούτσουνος μπορεί να είναι)!</span></div><div><span style="font-size:100%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:100%;">Βέβαια, όταν ο άλλος δεν έχει τη διάθεση να ανταποδώσει την καλημέρα σου, αυτό το interaction χαλάει κάπως, όμως, "μια καλημέρα είναι αυτή πες την κι ας πέσει κάτω", όπως λέει και το άσμα! </span></div><div><span style="font-size:100%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:100%;">Μια χαρούμενη καλημέρα σε όλους λοιπόν!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-4093595232026441946?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-65181484429322578742007-06-28T14:28:00.000-07:002007-06-28T14:53:30.442-07:00<div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RoQtWK9v2CI/AAAAAAAAADw/BN-k_JFkbD0/s1600-h/DSC01627.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081236138504476706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RoQtWK9v2CI/AAAAAAAAADw/BN-k_JFkbD0/s200/DSC01627.jpg" border="0" /></a>...ή μάλλον καλύτερα ο κώλος μας! Μετά από μέρες που βράζουμε κάτω από τον ήλιο (που μοιάζει λες και ανατέλλει στη Σαχάρα), τώρα ήρθε η ώρα και για να πάθουμε ασφυξία! Αν θέλουν να μας ξεκάνουν, ας το κάνουν μια και έξω καλύτερα! Ήμαρτον! Και μετά σου λέει κάνε παιδιά, κάνε οικογένειες και μαλακίες! Μα δε θα προλάβουμε αγαπητοί μου! Θα ψοφήσουμε πολύ νωρίτερα από αυτό!<br /><div></div><br /><div><strong>Σκηνικό</strong>: Ώρα <strong>21:30</strong>. Είμαι στο γραφείο. Το τηλεοπτικό έχει απαραίτητα ανοιχτή TV. Ακουμε για τη φωτιά και βγαίνουμε έξω. Κορυφογραμμή κατακόκκινη. </div><br /><div>Ώρα <strong>10:40</strong>. Σχολάω. Φτάνω στο αυτοκίνητο και διαπιστώνω ότι αν και φρεσκοπλυμένο, έχει πάρει το γκρίζο της μπίχλας. Τι στο διάολο! Ανοίγω υαλοκαθαριστήρες, για να φρίξω με τη διαπίστωση ότι η... μπίχλα αιωρείται! Στάχτη, μαλάκα! Στάχτη!!</div><br /><div></div><div>Και ερωτώ, αν κάποιος θέλει να ψοφήσει, γιατί δεν πάει να ψοφήσει σε καμιά γωνία μόνος του! Πρέπει να πάρει κι εμάς μαζί; Γιατί δηλαδή να πάμε από έλλειψη οξυγόνου στα καλά καθούμενα; Δε βαρέθηκαν να τα γαμάνε όλα; Πώς θα ζήσεις, βρε άχρηστε, του χρόνου το καλοκαίρι, όταν η θερμοκρασία θα φτάσει τους 60 βαθμούς, αντί για τις πενηντάρες τις φετινές; Και που θα κρυφτείς, ρε... δελφίνι, όταν θα σκάσουν οι πλημμύρες γιατί δε θα έχει μείνει δέντρο όρθιο από τις μαλακίες σου και θα σε πάρει μπροστά το νερό και άντε να ξεμπλέξεις; </div><div></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RoQtja9v2DI/AAAAAAAAAD4/OEU4gNJ43Ys/s1600-h/Axelrox.gif"></a><br /><div>Ε ρε, σφαλιάρα που θέλουν μερικοί! Και ύστερα μιλάμε για οικολογική συνείδηση! Μπούρδες, μούφες και παραμύθια της Χαλιμάς! Αυτό που βλέπω είναι ότι το είδος θα εξαφανιστεί πολύ γρήγορα! Και τελικά αν πρόκειται να κάνει τέτοια, ας χαθεί και μια ώρα αρχύτερα, μπας και σωθούν τα άμοιρα τα άλλα ζωάκια! Αν και μεταξύ μας, νομίζω μόνο η κατσαρίδα θα επιζήσει τελικά! Μόνο αυτή θα γλιτώσει από τις κουλαμάρες και την ασυνειδησία μας! </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-6518148442932257874?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-5782312529289725612007-06-13T01:22:00.000-07:002007-06-13T01:52:25.677-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rm-vuGT0CrI/AAAAAAAAADo/CUG-FZl_0II/s1600-h/88f21ff1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075468511572396722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rm-vuGT0CrI/AAAAAAAAADo/CUG-FZl_0II/s200/88f21ff1.jpg" border="0" /></a> Ας ζήσουμε μια περιπέτεια... Μια εμπειρία δυνατή που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μας. Πώς ορίζεται όμως μια περιπέτεια και πότε καταλαβαίνεις ότι την ζεις; Ή ότι την έζησες; Πρέπει να σβήσουν οι ομορφιές της; Πρέπει να σε σημαδέψει αμετάκλητα;<br /><div></div><br /><div>Ας ζήσουμε μια περιπέτεια ζωής... Πώς; Ποια θα μπορούσε να είναι; Ένα ταξίδι στο άγνωστο ολομόναχος χωρίς καμιά βοήθεια; Έρμαιο του αβέβαιου σε έναν τόπο άγνωστο; Όταν πρωτόγνωροι κίνδυνοι μπορούν να θέσουν ακόμα και τη ζωή σου σε κίνδυνο; Όταν χαθείς σε έναν τόπο ξένο χωρίς γνωστούς, χωρίς υποστήριξη; Μόνος με τα στοιχεία της φύσης και τον εαυτό σου "ακάλυπτο" και βασισμένο στις δικές του δυνάμεις; </div><div></div><br /><div>Ας ζήσουμε μια περιπέτεια... Μήπως ένας έρωτας τρικυμία; Ακραίες καταστάσεις σε ακραίο φόντο; Μήπως αυτό είναι μια ακόμη περιπέτεια; Όπου τα συναισθήματα ξεπηδούν πιο ισχυρά και από την καταιγίδα, πιο καυτά και από τον κεραυνό; Όταν ο πόθος και τα πάθη, η πιο βαθιά και σκοτεινή επιθυμία της κατάκτησης κυριαρχούν τη λογική; </div><br /><div></div><div>Ή μήπως το μίσος; Ίσως αυτό να σε μεταφέρει στην ισχυρότερη περιπέτεια που έχεις ζήσει... Όταν η δύναμη της εκδίκησης σε φέρνει στα όριά σου; Στα όρια της ανθρωπιάς, της λογικής, ίσως και πέρα από αυτά; Όταν μέρα-νύχτα καίγεσαι να βρεις την πιο σκληρή τιμωρία, το πιο ισχυρό πλήγμα για αυτόν που σε πλήγωσε; Όταν η σκέψη μένει κολλημένη σε αυτό, το τραγικό, το άκαρδο "καθήκον" να προκαλέσεις πόνο, να δεις το αντικείμενο της οργής σου να ματώνει, να υποφέρει;</div><div></div><br /><div>Ας ζήσουμε μια περιπέτεια, απερίγραπτη... Με ομορφιά ή ασχήμια, που θα χαρακώσει της ψυχής τα αποκαΐδια. Πότε θα αντιληφθούμε την υπόστασή της; Μήπως αν ξεκινήσουμε με την περιπέτεια στο μυαλό, μπορεί να μην τη ζήσουμε ποτέ; Μπορεί να την διανύουμε, αλλά να την ψάχνουμε ακόμη; Μήπως οι περιπέτειες γίνονται αντιληπτές, αφού τελειώσουν; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-578231252928972561?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-17067262606561018662007-06-07T22:56:00.000-07:002007-06-07T23:40:55.810-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rmj4iWT0CoI/AAAAAAAAADQ/cUBYq6K60_s/s1600-h/happyfaces.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073578249220786818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rmj4iWT0CoI/AAAAAAAAADQ/cUBYq6K60_s/s200/happyfaces.gif" border="0" /></a> Δεν είναι τέλειο να ξυπνάς ένα πρωί και να βλέπεις τη ζωή σου με άλλο μάτι; Όχι τόσο μπουρδέλο όσο νόμιζες; Εκεί που είσαι ακόμα στο κρεβάτι και χουζουρεύεις ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έκανες άλλο ένα βήμα, μπορεί το σημαντικότερο για να πετύχεις το στόχο σου, και πετιέσαι από τα στρώματα με τρελό ενθουσιασμό! Εκτός αυτού, οι συνθήκες είναι όλες υπέρ σου και η τράπουλα σε ευνοεί πολύ!<br /><div></div><br /><div>Λοιπόν, τον τελευταίο καιρό ήμουν σε μια κρίση αλλαγής! Όλα ήθελα να τα κάνω και όλα να τα αλλάξω. Να μεταμορφωθώ σε έναν άλλο άνθρωπο. Να ξεχάσω, να γυρίσω πίσω το χρόνο, να κοιμηθώ εδώ και να ξυπνησώ σε έναν άλλο, ωραιότερο και λιγότερο προβληματικό κόσμο... Έκανα ότι μπορούσα για να νιώσω μια "αλλαγή": Με γκομενάκια super έπαιξα (αν και αυτό λέω να μην το παρατήσω γιατί μια χαρά περνάω), tattoo έκανα (γαμάτο), έκοψα και τα μαλλιά μου, όπως δεν το είχα ξανακάνει (επίσης τέλειο)! Όλα με έφτιαξαν πολύ, δε λέω! </div><div></div><br /><div>Διαπίστωσα, όμως, 1ον ότι ονειρεύομαι στον ξύπνιο μου και 2ον και σημαντικότερο, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα το είχα με τον εαυτό μου, όχι με τον κόσμο (όσο προβληματικός και αν είναι)! Το θέμα μου ήταν το επαγγελματικό, με ευκαιριακές δουλειές για την... απόκτηση εμπειρίας (ευτύχως κάτι κέρδισα και μπόρεσα να κινηθώ πιο άνετα), αλλά μου προκαλούσε μεγάλο άγχος! Και όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι όταν αγχώνομαι... τρελαίνομαι και μπλοκάρω τραγικά. </div><div></div><br /><div>Μετά την καταιγίδα, όμως, η ηρεμία. Όχι η ξενέρωτη, η ενοχλητική που μοιάζει με απραξία και αδράνεια! Μετά από πολύ ψάξιμο, πολύ τρέξιμο και δύο χρόνια αναζήτησης κάνω κάτι που με ικανοποιεί. Επιτέλους! Είμαι στη σπίντα και γουστάρω! Επίσης, γουστάρω το αίσθημα της δικαίωσης που είχα χρόνια να το νιώσω! Ότι, δηλαδή, χαλάλι όλα! Γιατί τα κατάφερα... τρύπωσα!! Και όπως έλεγε ο Βουτσάς σε μια ταινία "άμα τρουπώσω, τρούπωσα...". Και διαπίστωσα ότι παρά τα ωράρια (που τελικά δεν είναι τόσο τραγικά), παρά την πίεση (που επίσης δεν είναι τρελή), αυτό ήθελα. Και αυτό έγινε η μεγαλύτερη πηγή ηρεμίας μου! </div><div></div><br /><div>Τώρα λοιπόν άλλαξαν τα δεδομένα... Είμαι καλά (ειλικρινά, πολύ καλύτερα από όσο ήμουν). Έχω να ασχοληθώ και να καταξιωθώ σε δύο πολύ αξιόλογα αντικείμενα, να φροντίσω τον εαυτό μου ουσιαστικά, ως προσωπικότητα, και τους δικούς μου, οικογένεια, φίλους, γκόμενους! Εξακολουθώ πάντα να είμαι λίγο αλλού, λίγο αλλοπρόσαλη (Tsoulaki μου, ακόμα παραμιλάω! Θυμάσαι;), αλλά είμαι super! Και θα προσπαθήσω να είμαι για πολύ καιρό ακόμα! </div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-1706726260656101866?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-89481837220840730652007-05-29T01:21:00.000-07:002007-05-29T02:26:50.581-07:00Η πρόσκληση της αγαπητής ιέρειας της θεάς Κ-αφροδίτης, <span style="color:#ff0000;">Dannosiel</span>, με έκανε να σκεφτώ πολύ (ναι, το κάνω και αυτό!) μέχρι να αποφασίσω ποια τραγούδια θα επέλεγα εδώ. Γιατί υπήρξαν πολλά που με διέλυσαν, που με έφτιαξαν, που με συνόδευσαν σε ξενύχτια, μεθύσια, και όλα τα άλλα... -ήσια! Επανέρχομαι, λοιπόν, για να γράψω κάποια από αυτά που με διαμόρφωσαν τόσο ως άνθρωπο, όσο και ως ψυχισμό. Μερικά μέσα από το αλλοπρόσαλο μήνυμά τους, υπονοούν βαθύτερα συναισθήματα, όλα όμως αποτελούν κομμάτι της ψυχής μου...<br /><br />1. <span style="color:#ff0000;">Ready for Love - Bad Company</span>: Έτος Δεν Θυμάμαι Πια - Απίστευτη μπαλάντα, ακόμα με πιάνει μια νοσταλγία όταν την ακούω. Στα "αθώα" χρόνια της προ-εφηβείας, το είχα συνδυάσει με τον πρώτο και μοναδικό πλατωνικό μου έρωτα, τον οποίο βέβαια ξεπέρασα πολύ γρήγορα. Ήταν ένα αγοράκι ξανθό και γαλανομάτικο, αλλά η φάση ήταν τόσο "παιδική" που με ξενέρωσε γρήγορα, όταν με είδε με τον πατέρα μου στο δρόμο και άλλαξε πεζοδρόμιο κατακόκκινος από ντροπή! Χαχα... Τι χρόνια κι εκείνα! (Πρέπει να είσαι βαλτή για να με πιάσει κρίση ηλικίας!! Χεχε)<br /><br />2. <span style="color:#ff0000;">Prime Evil - Venom </span>(χωρίς τον Kronos): Έτος 1992. Ήταν η πρώτη μου κασσέτα. Μου την έγραψε ο αδερφός της διπλανής μου στο θρανίο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι περιείχε ακόμα Sepultura, Kreator, Cradle of Filth! Ήταν η μύησή μου στο λεγόμενο ακραίο metal κάτι που δεν μπόρεσα ποτέ να εγκαταλείψω ακόμα και σήμερα. Μετά από κανονικό λιώσιμο της κασσέτας, αυτά παρέμειναν τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, ενώ η κασσέτα αυτή φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού σε ένα μωβ μικρό κουτί. Πώπω, τι θυμήθηκα πρωί-πρωί!<br /><br />3. <span style="color:#ff0000;">Massacre - Exploited</span>: Έτος 1995. Πολύ δύσκολη περίοδος. Αγρίμι, καβγάδες στο full, ακίνδυνοι και επικίνδυνοι, παρέες ό,τι να'ναι, πεισματική άρνηση για τα πάντα.Με υπόκρουση αυτό το κομμάτι, έκανα κάτι που άλλαξε εμένα και την οικογένειά μου για πολλά χρόνια μετά. Αν και δεν μπορώ να το περιγράψω τώρα (πρέπει να πώ πολλάάάάάάάά γι΄αυτό), το σκηνικό έμεινε γραμμένο ανεξίτηλα στη μνήμη όλων. Όμως παραμένω περήφανη για τα σημάδια που μου άφησε, γιατί ήταν η πρώτη φορά που ξέσπασα τόσο έντονα και ακολούθησα τις παρορμήσεις που είχα καταπιέσει χρόνια. (γι' αυτό ακριβώς δεν το ξαναέκανα ποτέ!!)<br /><br />4. <span style="color:#ff0000;">Vampiria -Moonspell</span>: Έτος 1998. Τι να πρωτοπώ γι' αυτό το κομμάτι! Όταν άρχισα να ασχολούμαι και να γουστάρω την goth και dark σκηνή, ήταν το πρώτο που μου καρφώθηκε. Αγάπη χρόνων, η Vampiria του κομματιού έγινε το alter ego μου. Σε κάθε έξοδό μου, οι παραγγελιές στα κομμάτια, ξεκινούσαν με αυτό. Κάθε CD μου με επιλογές το περιέχει. Συν τοις άλλοις, έχω κάνει αβυσσαλέο sex με αυτή την υπόκρουση και εξακολουθώ...<br /><br />5. <span style="color:#ff0000;">How you remind me - Nickelback</span> (χρειάστηκε να googlάρω τον τίτλο για να βρω που ανήκει!!): Έτος 2006. Είναι ΤΟ τελείως άσχετο της υπόθεσης. Το άκουγα μόνο στο ραδιόφωνο. Μου άρεσε όμως πολύ. Παρ' όλ' αυτά μπαίνει στη λίστα αβλεπί, καθώς σημάδεψε μια κατάσταση που με ταλαιπώρησε πολύ πέρυσι το Φεβρουάριο. Το αφιερώνω σε κάποιον που αγάπησα πολύ, αλλά έφυγε απότομα και απρόσμενα. "This is how you remind me of what I really am..."<br /><br />Τα παραπάνω είναι μια πολύ μικρή γεύση από τα αγαπημένα μου ακούσματα (Για πάρτη σου Dannosiel)! Θα μπορούσα να αναφέρω τουλάχιστον άλλα είκοσι! Και τι να αφήσω απ' έξω δεν ξέρω! <span style="color:#ff0000;">London After Midnight</span>, <span style="color:#ff0000;">Christian Death</span>, <span style="color:#ff0000;">Ancient</span>, <span style="color:#ff0000;">Gehenna</span>, <span style="color:#ff0000;">Bauhaus</span>, <span style="color:#ff0000;">Siouxsie</span>, <span style="color:#ff0000;">Current 93</span>, <span style="color:#ff0000;">Love Like Blood</span>; Ακόμα και <span style="color:#ff0000;">Alice Cooper</span>, <span style="color:#ff0000;">Jimmy Hendrix</span>, <span style="color:#ff0000;">Placebo</span>; Απ' όλα έχει ο μπαξές! Αυτά τα πέντε όμως είναι τα κυριότερα που συνοδεύουν το καθένα μια ξεχωριστή ανάμνηση, καλή ή άσχημη!<br /><br />Και επειδή νομίζω ότι όλοι έχουμε μια υπόκρουση ανεξίτηλη πίσω από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής μας, π(αρά)ρ(ο)καλώ τους αγαπημένους μου:<br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">The Dagger</span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">Zelot</span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">Fusmoker </span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">Lost in Shettered Heavens</span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">GhostHunter</span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">Suspiria</span></div>να συνθέσουν τη δική τους μελωδία γραμμένη με χαρά, λύπη, ανάμνηση και έρωτα με τα πέντε πιο αγαπημένα τους κομμάτια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-8948183722084073065?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-7012282251379567842007-05-10T23:50:00.000-07:002007-05-11T00:51:26.720-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RkQVrSy0b6I/AAAAAAAAADI/IQ7jFGa5yH4/s1600-h/the_silence_of_darkness____by_sm00k.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063195714594828194" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RkQVrSy0b6I/AAAAAAAAADI/IQ7jFGa5yH4/s200/the_silence_of_darkness____by_sm00k.jpg" border="0" /></a>Περνάει... Αδυσώπητα... Μικρά κουτιά αφήνει στο διάβα του. Ποτέ κενά, ποτέ μοναχικά, σημαδεμένα στο χρώμα των αισθήσεων. Κρατούν ερμητικά κλεισμένα φαντάσματα άλλων εποχών. Λυπημένα, χαρούμενα, όλα νεκρά, όμως, εγκαταλειμμένα στο παρελθόν. Κάθε κουτί μια ιστορία... Κάθε κουτί ένα γέλιο, ένα χάδι, μια κραυγή απελπισίας. <span style="color:#cc0000;">Μια ολόκληρη ζωή...</span> <div><div><div></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">"Ας κλέψουμε το χρόνο"!</span> Κάθε ανάμνηση μια μικρή ληστεία... Μια εισβολή στο χώρο του. Ακροπατώντας θα μπούμε στο άντρο του, την ώρα που κοιμάται. θα αρπάξουμε το όμορφο κουτί μας και θα πετάξουμε στο άγνωστο σα μαύροι κύκνοι... </div><br /><div>Μακριά... </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-701228225137956784?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-82055272147209595712007-05-07T03:20:00.000-07:002007-05-08T01:13:05.220-07:00Όπως ο κ.Προυστ απάντησε κάποτε σε αυτές τις ερωτήσεις, μετά από πρόκληση της αγαπητής μου <span style="color:#cc0000;">Erisabetsu</span>, θα τις απαντήσω κι εγώ! Ορίστε, λοιπόν!<br /><br />1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;<br /><span style="color:#cc0000;">Ένα πρωί με τον αγαπημένο μου, καφεδάκι, βιβλιαράκι και θέα σε ένα καταπράσινο δάσος.</span> <br /><br />2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;<br /><span style="color:#cc0000;">Η μέρα που θα ακολουθήσει...</span><br /><br />3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;<br /><span style="color:#cc0000;">Ένα βράδυ με την The Dagger και τα πιο κουφά αστεία που μας έρχονταν στο μυαλό.</span><br /><br />4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;<br /><span style="color:#cc0000;">Πείσμα</span><br /><span style="color:#cc0000;"><br /></span>5. Το βασικό ελάττωμά σας;<br /><span style="color:#cc0000;">Αυτοκαταστροφή</span><br /><br />6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;<br /><span style="color:#cc0000;">Στα λάθη αυτών που αγαπώ...</span><br /><br />7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;<br /><span style="color:#cc0000;">Μάλλον με καμία...</span><br /><br />8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;<br /><span style="color:#cc0000;">Η οικογένειά μου και ο λατρευτός μου Dracula (!)</span><br /><br />9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;<br /><span style="color:#cc0000;">Το τελευταίο ήταν στη Ρόδο, αλλά αγαπώ περισσότερο αυτά που πρόκειται να κάνω.</span><br /><br />10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;<br /><span style="color:#cc0000;">Ντοστογιέφσκι, Κάφκα, Έκο και...και...και...</span><br /><br />11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;<br /><span style="color:#cc0000;">Η στιβαρότητα, το χιούμορ και η σοβαρότητα του χαρακτήρα... (ξέρω! έπρεπε να πω μόνο ένα)</span><br /><br />12. …και σε μια γυναίκα;<br /><span style="color:#cc0000;">Η ευθύτητα...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;<br /><span style="color:#cc0000;">Βάγκνερ</span><br /><span style="color:#cc0000;"><br /></span>15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;<br /><span style="color:#cc0000;">"Οι Εβραίοι κάποτε" (Το διάβασα τόσο μικρή που δεν θυμάμαι πια ποιος το έγραψε)</span><br /><span style="color:#cc0000;"><br /></span>16. Η ταινία που σας σημάδεψε;<br /></span><span style="color:#cc0000;">"Η αρκούδα" του Ανό</span><br /><br />17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;<br /><span style="color:#cc0000;">Ο ντα Βίντσι (αλλά και γενικότερα ως εφευρέτης)</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />18. Το αγαπημένο σας χρώμα;<br /><span style="color:#cc0000;">Το μαύρο (προφανώς...)</span><br /><br />19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;<br /><span style="color:#cc0000;">Η αγάπη που έχω προσφέρει και έχω δεχτεί...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />20. Το αγαπημένο σας ποτό;<br /><span style="color:#cc0000;">Gin με τόνικ</span><br /><br />21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;<br /><span style="color:#cc0000;">Για όσα δεν έκανα... για όσα δεν επέμεινα...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;<br /><span style="color:#cc0000;">Τη διπροσωπία, το ψέμα, την υποκρισία...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;<br /><span style="color:#cc0000;">Η λογοτεχνία</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />24.Ο μεγαλύτερος φόβος σας;<br /><span style="color:#cc0000;">Οι μισάνοιχτες πόρτες, η μοναξιά</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;<br /><span style="color:#cc0000;">Όταν δεν θέλω να πληγώσω κάποιον...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />26. Ποιο είναι το μότο σας;<br /><span style="color:#cc0000;">Κανείς και τίποτα δεν πεθαίνει, αν δεν ξεχαστεί...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;<br /><span style="color:#cc0000;">Στον ύπνο μου</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;<br /><span style="color:#cc0000;">Την αλήθεια...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;<br /><span style="color:#cc0000;">Αναζήτησης...</span><br /><br />Και τώρα μετά από αυτές τις πραγματικά... εμπνευσμένες απαντήσεις (τι λες τώρα!), προκαλώ τους αγαπητούς μου<br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">The Dagger</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Zelot</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Fusmoker</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Tsoula</span></div>να... συνεχίσουν με τις δικές τους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-8205527214720959571?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-76880880524174697252007-05-05T00:55:00.000-07:002007-05-05T01:03:56.762-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rjw6Giy0b2I/AAAAAAAAACo/iWsHWF4ncOg/s1600-h/437201386_dfbbac94a4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060983965351178082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rjw6Giy0b2I/AAAAAAAAACo/iWsHWF4ncOg/s200/437201386_dfbbac94a4.jpg" border="0" /></a><br /><div>Σε ποιον ανήκουν; Που οδηγούν; Ποια θλίψη ή χαρά συνόδευσαν; Μηδαμινή υποψία ενός περιπάτου που έμεινε στη μέση... Θα σβήσουν γρήγορα. Το κύμα θα τα ρουφήξει στην πεινασμένη αγκαλιά του. Πόσα ακόμη έχουν χαθεί σε μια μικρή στιγμή; Δεν ξέρω... Είμαστε υποψήφια ίχνη στην απέραντη άμμο του χρόνου... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-7688088052417469725?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-39943823521266920432007-04-30T00:31:00.000-07:002007-04-30T02:09:33.209-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RjWiHiy0b0I/AAAAAAAAACY/gpQucShjIro/s1600-h/gothlady.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059128006903361346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RjWiHiy0b0I/AAAAAAAAACY/gpQucShjIro/s200/gothlady.jpg" border="0" /></a>"Φτουυυυ", ακούστηκε δυνατά και ξαφνικά γέμισες ανασφάλεια... Περίμενες δύο, πέντε, δέκα ημέρες πάνω από το τηλέφωνο αλλά τίποτα. Από την πλευρά σου είχες κάνει όλες τις απαραίτητες "πρώτες" κινήσεις, η αδιαφορία όμως τις σκότωσε και αυτές. Ένα νέο συναίσθημα αναδύθηκε: μια ακατανίκητη ανάγκη να του μιλήσεις, να τον πάρεις τηλέφωνο, να τον δεις. Και, παράλληλα, να του τα χώσεις για το πόσο γάιδαρος είναι, να του ζητήσεις εξηγήσεις, να του πεις ότι τον θέλεις!<br /><br /><div></div><div><span style="color:#cc0000;">Ανακοίνωση:</span> "You have just entered the...grammatosimo (κατά το twilight) zone! Γνώρισες, δηλαδή, τον τυπάκο, κάτι ψιλοπαίχτηκε και μετά σου έριξε ένα μεγαλοπρεπές φτύσιμο! Στην πλάτη; Στη μούρη; Δεν ξέρω που σε πέτυχε, από 'κει και έπειτα, όμως, μπήκες στο μαγνητικό πεδίο των κολλημάτων. Ένας τεράστιος αόρατος μαγνήτης σε τραβάει κοντά του και τα <span style="color:#cc0000;">συμπτώματα</span> φαίνονται αμέσως:</div><ul><li>Στενοχωριέσαι... Κυκλοφορείς με τη μούρη κάτω και το ένα μάτι να ξεφεύγει προς το κινητό.</li><li>Τον σκέφτεσαι συνέχεια... Τον βρίζεις και ψάχνεις να βρεις πιθανούς λόγους για το φτύσιμο (κυρίως θέτοντας τον εαυτό σου ως κύριο ένοχο για την απαράδεκτη συμπεριφορά του)!</li><li>Τον δικαιολογείς... Έχει πήξει στη δουλειά, έχει τις μαύρες του, πονάει ο κώλος του και τα συναφή. Τι τραβάει ο καημένος!</li></ul><p>Έχω άσχημα νέα, κορίτσι μου, όσο και να χτυπιέσαι, να γουστάρεις ή να τον θέλεις! Πάπαλα το παλικάρι! Ήθελε να πηδήξει και <span style="color:#cc0000;">δεν</span> του έκατσες; Ήθελε να πηδήξει <span style="color:#cc0000;">και </span>του έκατσες; Δεν γούσταρε απλώς την πάρτη σου; Ότι δικαιολογία και να βρεις, η λογική έχει τον αντίλογό της. Εσύ φέρθηκες με βάση το πως ένιωθες. Άσε να κουνήσει και λίγο το δαχτυλάκι του ο μαντράχαλος! Τι στο διάολο τους λένε κυνηγούς; Τι στο καλό γονίδια τους έδωσε η μαμά Φύση; Για να τρώνε από τα έτοιμα; Αν γουστάρει έστω και λίγο, θα προσπαθήσει. Και αν πάλι όχι, τελείωσαν οι άντρες; </p><p><span style="color:#cc0000;">STOP!</span> Εσύ το καλύτερο που έχεις να κάνεις, είναι:<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RjWitSy0b1I/AAAAAAAAACg/gJ798unYX0Q/s1600-h/450d30ae88b91.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059128655443423058" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RjWitSy0b1I/AAAAAAAAACg/gJ798unYX0Q/s200/450d30ae88b91.png" border="0" /></a></p><ul><li>να ασχοληθείς με τον εαυτό σου, με τα εσώψυχα, με τα... εξώψυχα, όπως κάθε φυσιολογική γυναίκα</li><li>να προωθήσεις τα επαγγεματικά σου, ειδικά αν γουστάρεις τη δουλειά σου και την κάνεις με την καρδιά σου</li><li>να δώσεις χρόνο στις παρέες σου και στα άπειρα γκομενάκια που κυκλοφορούν τριγύρω (κοίτα και λίγο γύρω σου! Θα εκπλαγείς)</li><li>κάνε ό,τι γουστάρεις! Αν του αρέσεις θα ξαναχτυπήσει! Και κυρίως,</li><li><span style="color:#cc0000;">ΑΣΕ ΚΑΤΩ το μπουρδέλο το τηλέφωνο!</span> </li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-3994382352126692043?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-65937522957594853362007-04-18T07:08:00.000-07:002007-04-18T07:33:56.844-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RiYsKq7J6hI/AAAAAAAAABU/7r8ANej1Kh0/s1600-h/coolrose.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054776193602677266" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RiYsKq7J6hI/AAAAAAAAABU/7r8ANej1Kh0/s200/coolrose.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ff0000;">Ποιον αγαπάς;<br /></span>Γιατί;<br />Τι είδες μες στα μάτια του και δάκρυσες;<br />Καθρέφτες τεράστιοι<br />Που αντανακλούν τον κόσμο σου,<br />Το μυαλό, την καρδιά σου...<br /><br />Όταν μίλησε στο μυαλό σου,<br />Αυτό άρχισε να λειτουργεί με διπλάσια ταχύτητα...<br />Όταν μίλησε στην καρδιά σου,<br /><span style="color:#ff0000;">Αυτή σταμάτησε...</span><br />Το παιχνίδι των ματιών,<br />Γοητευτικό, μυστηριώδες, επισφαλές...<br /><br />Αγάπα με αν τολμάς; Τολμάς όμως;<br />Τι άλλο θέλεις για να καταλάβεις;<br />Τα μάτια μιλούν την πιο δυνατή κραυγή...<br /><span style="color:#ff0000;">Με θέλεις; Πάρε με! Τι περιμένεις;</span><br />Να δακρύσουν;<br />Να στάξουν τα διαμάντια τους στη λίμνη της ψυχής σου;<br /><span style="color:#ff0000;">Αντέχεις το κύμα; Το φοβάσαι; </span><br />Και αν ναι, πόσο διαθέσιμος είσαι να πνιγείς μέσα σε αυτό;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Κοίταξέ με στα μάτια...</span><br />Το ρισκάρεις;<br />Να πνιγείς ή να καείς;<br />Ο καθρέφτης μου θα παγιδεύσει το "είναι" σου...<br />Καθρέφτης-φυλακή...<br /><span style="color:#ff0000;">Αντέχεις το κύμα;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-6593752295759485336?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-68904375282801006942007-04-11T03:33:00.000-07:002007-04-18T07:08:17.943-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rhy9CU-i8QI/AAAAAAAAABA/bhvQoAQ4gdk/s1600-h/images_34.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052120729691287810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rhy9CU-i8QI/AAAAAAAAABA/bhvQoAQ4gdk/s200/images_34.jpg" border="0" /></a> Άδεια η σκηνή, γεμάτη η κερκίδα... Γέλια παντού, φωνές γυναικείες, αντρικές. Παιδιά φωνάζουν. Αμέτρητα δάχτυλα δείχνουν άσπλαχνα τη δύστυχη μορφή. <span style="color:#cc0000;">Κόσμος</span> γύρω του παντού περιμένει κάτι, περιμένει όλο και περισσότερα, απαιτεί, κραυγάζει. "Κουνήσου παλιάτσε" φωνάζουν,"κάνε μας να γελάσουμε".<br /><div></div><div></div><div>Και η μορφή, αδύναμη μέσα στη <span style="color:#cc0000;">μοναξιά</span> της, στέκεται εκεί, χωρίς διέξοδο. Υποκλίνεται αρχικά και τους κοιτάζει - όλο εκείνο το αλαλάζον πλήθος - με μια κρυφή <span style="color:#cc0000;">ελπίδα</span>. "Λυπηθείτε με", περνά η σκέψη σαν λεπίδι από το μυαλό του. </div><div></div><br /><div>"Κουνήσου παλιάτσε", ήρθε πάλι η βουή στα αυτιά του, σαν βογγητό, όμως, τώρα, σαν γιουχάισμα. Αλάτι και <span style="color:#cc0000;">οινόπνευμα</span> μαζί πάνω στις πληγές του, οι φωνές τους. Δυνάμωναν και έσκιζαν τον αέρα. "Τι ωφελεί ένας παλιάτσος, αν δεν γελάμε";</div><div></div><br /><div>Μόνος στη σκηνή ένας παλιάτσος, ακίνητος, νωθρός. Τι ωφελεί... Έσκυψε το κεφάλι με <span style="color:#cc0000;">απογοήτευση</span>. Κανείς δεν παρατήρησε τη θλίψη, το δάκρυ που έσταξε από τα μάτια του. Κανείς δεν ασχολήθηκε... Μόνος, λουσμένος από τα φώτα της σκηνής, συνέχισε το νούμερό του, γελαστός αλλά θλιμμένος. </div><div></div><div></div><div>"Κουνήσου παλιάτσε", έλεγε στον εαυτό του...</div><div></div><div>{Μετά από tagging του Drunksoul έγραψα αυτή την ιστορία}</div><div>Αν θέλουν οι αγαπητοί μου</div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Fusmoker</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Oνειρογητευτής</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Striptease</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Tsoula</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Alicia</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Zelot</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">LostInShatteredHeavens</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">TheDagger</span></div><div>αλλά και όποιος άλλος διάβασε -και ευχαριστήθηκε- αυτό το post,ας γράψει τη δική του με τις λέξεις: <span style="color:#cc0000;">ομορφιά, άρωμα, ίχνος, βήμα, αποστατώ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-6890437528280100694?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-6689079757941898992007-04-05T07:20:00.000-07:002007-04-06T10:38:25.334-07:00Μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας, το λένε! Εβραϊκή, βέβαια, αλλά ποσώς με απασχολεί, αφού δεν ασπάζομαι κανένα δόγμα! Έχουμε την τάση αυτές τις... μεγάλες γιορτές, να τις μετατρέπουμε σε μεγάλες συμφορές αλλά και τσίρκο (αυτό της Μόσχας)! Ορίστε, λοιπόν, οι 17 λόγοι που κάθε χρόνο τα ίδια σκέφτομαι και τα ίδια με κάνουν έξαλλη!<br /><br /><strong>Τα κλασσικά:</strong><br />1. Πανικός για τα εισαγόμενα κρέατα! Ήμαρτον, παιδιά!Μαλάκες είμαστε να σκάσουμε δεν ξέρω κι εγώ πόσα για το φαΐ μιας μέρας; Εισαγόμενο; Εισαγόμενο, και τι έγινε;<br /><br />2. Το τραμπολίνο των τιμών σε όλες τις αγορές. Πάς Τρίτη βλέπεις τόσο, πας Πέμπτη στο κέρατο η τιμή!<br /><br />3. Οι διαφημίσεις: Εκτός του ότι ξεκινούν δύο μήνες πριν, παρελαύνουν κάθε τρεις και λίγο από μπροστά σου κουνελάκια, λαμπάδες, πασχαλίτσες, αυγουλάκια, παιχνίδια (αλλοφροσύνη τα πιτσιρίκια)!<br /><br />4. Η ομαδική παράκρουση...κατάνυξης που παθαίνουν οι γέροι! -Δε θα πας στην εκκλησία, παιδάκι μου; -Όχι! -Πώπω αμαρτία!<br /><br />5. Η νηστεία: Άντε πάλι το ίδιο βιολί! Τρως τα λυσσακά σου κάθε χρόνο, και γιατί; Αν θέλω να αλλάξω τη διατροφή μου, το Πάσχα πρέπει να το κάνω;<br /><br />6. Η Μεγάλη Παρασκευή: Σαν... μεγάλες Παρασκευές, ακολουθούμε τον επιτάφιο (ένα φέρετρο στην ουσία), για να ακούμε αναλυτικά και με αναπαραστάσεις τα κουτσομπολιά της κυρα-Κατίνας από τη διπλανή πολυκατοικία!<br /><br />Η καμπάνα της Μεγάλης Παρασκευής που μου έχει σπάσει τα νεύρα από το πρωί! Γι' αυτό προσθέτω και τη συγκεκριμένη παράμετρο, χωρίς να βάλω αριθμό, σήμερα, Μ. Παρασκευή, γιατί ούτε να δουλέψω μπορώ, έχω βαρεθεί τη ζωή μου, έχω δει εφιάλτες και γενικώς, άντε να περάσει η γαμημένη... Τα νεύρα μου σπαγγέτι!<br /><br />7.Το Βροντάδο Χίου: Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία! Για χάρη μιας γιορτής (πανηγύρι θα έλεγα), κάποιος χάνει μάτι / χέρι / πόδι / ζωή σε ένα ηλίθιο έθιμο και μάλιστα είναι και πολύ περήφανοι γι' αυτό (ούτε καμικάζι δηλαδή)!<br /><br />8. Τα τηλεοπτικά παράθυρα που καλύπτουν σταθερά το παραπάνω φαινόμενο, "καλύπτοντας" τα... θεία έθιμα και το μαρτύριο (όχι το...θείο)!<br /><br />9. Οι συνεχείς επαναλήψεις ταινιών και σήριαλ θρησκευτικού περιεχομένου για απανωτή εμπέδωση της σταύρωσης, της ανάστασης, των ρωμαϊκών οργίων και βασανιστηρίων με πρωταγωνιστή τον Μπεν Χουρ!!<br /><br />10. Τα βεγγαλικά και οι κροτίδες το βράδυ της ανάστασης: Εκτός από κουφός, φεύγεις και με άπειρα καμμένα μαλλιά, σακάκια, παλτό ή ό,τι άλλο σε φώτισε να βάλεις (συμπεριλαμβάνω επίσης περούκες και βρακιά)!<br /><br />11. Το όλο concept του εορτασμού της ανάστασης: 10 λεπτά για το "χριστός ανέστη" και βουρ στη μαγειρίτσα!<br /><br />12. Οι κουτορνίθικες ευχές: -Χριστός ανέστη! -Επίσης (Ναι, το άκουσα κι αυτό)!<br /><br />13. Το να ξεμείνεις από τσιγάρα ανάσταση βράδυ! Θα μείνεις ή χαρμάνης ή στην τράκα τουλάχιστον δύο μέρες με νεύρα κρόσσια! God save τους... Εβραίους!!<br /><br />14. Η... επόμενη μέρα που την περιμένουν όλοι πως και πως για να πέσουν με τα μούτρα στο αρνί, παίρνοντας το αίμα τους πίσω για το γαμήσι που έφαγαν μια βδομάδα νηστικοί!<br /><br />15. Η βαρυστομαχιά μετά το όργιο φαγητού με μαγειρίτσα / αρνιά / κατσίκια / κοκορέτσια / σαλάτες...και...και...και...<br /><br /><strong>Και δύο καινούργια:</strong><br />1. Ο Ευαγγελάτος (ή Εισαγγελάτος αν προτιμάτε) που ακόμα και το φαΐ θα σου βγάλει απ'τη μύτη, αν δεν το'χει κάνει ακόμα!<br /><br />2. New kid στο τηλεοπτικό block και ο Mel Gibson με τα Πάθη του Χριστού! Άντε, να αρχίσουμε να μετράμε πόσα χρόνια θα το προβάλουν μέχρι να γίνει κλασικό!<br /><br />Είδες αν βρίσκεσαι στο εορταστικό κλίμα! Καλή ανάσταση, λοιπόν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-668907975794189899?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-74068043792818972232007-04-02T09:00:00.000-07:002007-04-02T09:11:54.943-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RhErQH2whpI/AAAAAAAAAA4/t-7Kx9X1vsY/s1600-h/moonlight-ireland3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048864213245658770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RhErQH2whpI/AAAAAAAAAA4/t-7Kx9X1vsY/s200/moonlight-ireland3.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#cc0000;">Πανσέληνος απόψε, υψώνεται πίσω από τα νέφη…<br />Λαμπερή , μοναδική, αστραφτερή οπτασία μές στο Σκότος…<br />Πανσέληνος υψώνεται απόψε στα όνειρά μας, απρόσιτη…<br /><br /></span><span style="color:#cc0000;">Πρωτόγνωρη , υπερφυσική η ομορφιά της…<br />Τα μυστηριώδη πέπλα της καλύπτουν τα Ουράνια…<br />Θαύμα του νυχτερινού κόσμου…<br />Εξεγείρεται το πνεύμα , η ψυχή στο όραμά της…<br />Καταλυτική η μορφή της, δεσπόζει ανάμεσα στ’ άστρα…</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Κάλεσέ μας, Αρχόντισσα της Βαθιάς Νύχτας…<br />Η θωριά σου ξυπνά την δηλητηριασμένη μας ψυχή…<br />Φάντασμα κάποιας νεκρικής Αγωνίας ,<br />Αφυπνίζεις πάθη και αμαρτίες…<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Το αχνό σου φως θεριεύει το Κακό που ενδόμυχα δαμάζουμε…<br />Απελευθερώνεις τα μυστικιστικά μας ένστικτα…<br />Το αίμα ρέει φλογερό στις φλέβες μας…<br />Ανόσια εκδίκηση ετοιμάζουμε,<br />Καθώς βαθιά στα σπλάχνα μας σφαδάζει ο Πόθος,<br />Η Ηδονή ανομολόγητων πράξεων…</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Σαλεύει μέσα μας η επιθυμία για το ανείπωτο…<br />Ξυπνάς τη δίψα μας για αίμα…<br />Για την αιώνια , την ύψιστη αυτή απόδειξη ζωής…<br />Φωτίζεις τη θολωμένη μας συνείδηση…<br />Μας οδηγείς σταθερά στο πεπρωμένο…<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Δέηση, σ’ εσένα, η θυσία που ετοιμάζουμε…<br />Αναδεύουμε μέσα μας κρυφές παρανομίες…<br />Ατίμωση, βάρβαρες κραυγές, βέβηλες εικόνες…</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Δώρισέ μας τη Δύναμη που εκλιπαρούμε…<br />Εμείς θα εναποθέσουμε τους καρπούς της στα πόδια σου…<br />Σατανική η Χάρη σου…<br />Μυστηριακό το πέρασμά σου απ’ το στερέωμα…<br />Άλικο το στίγμα σου στα μύχια της ψυχής μας…<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Είμαστε Παιδιά της Νύχτας…<br />Της δικής σου - σαγηνευτικά , ύπουλα , επικίνδυνα…<br />Έρμαια της Ομορφιάς, του Ερωτισμού που εκπέμπεις…<br />Με το άγγιγμά σου παραδοθήκαμε…<br />Αφεθήκαμε στη σιωπηλή σου μελωδία…</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Πανσέληνος…<br />Προσομοιάζει στην Ψυχή μας…</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-7406804379281897223?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-45252161372023931442007-03-30T16:59:00.000-07:002007-03-30T17:16:59.201-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rg2oc32whoI/AAAAAAAAAAw/wgPH8f8uqIw/s1600-h/439338618_7d55a7a983_m.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5047875971335620226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Rg2oc32whoI/AAAAAAAAAAw/wgPH8f8uqIw/s200/439338618_7d55a7a983_m.jpg" border="0" /></a><br /><div>Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο απόψε... Είμαι μεταξύ απίστευτης χαράς και απίστευτης θλίψης. Χαρά γιατί ένας άντρας, που θέλω, που μ' αρέσει πολύ κάθισε να ακούσει τα εσώψυχά μου (αυτά που λέγονται, τουλάχιστον), τους προβληματισμούς και τις φοβίες μου (επίσης, αυτές που λέγονται). Και δεν θα το αναλύσω -τώρα τουλάχιστον- άλλο! </div><br /><div></div><br /><div>Θλίψη όμως (πολύ μεγαλύτερη) γιατί είδα αυτό το χαρτί... "Τελούμεν σήμερα.... τη λατρευτή μας.... Μπλα, μπλα, μπλα... Παρεπιμπτόντως, διαφωνώ κάθετα με αυτά τα χαρτιά, με όλη τη διαδικασία. Άσε τον άνθρωπο στην ησυχία του και αντιμετώπισε τον πόνο σου σαν άντρας. Αυτό είναι κάτι σαν motto στη ζωή μου, ακόμα και αν χρειαστώ κάποια στιγμή χαστούκια για να ξεκολλήσω. </div><br /><div></div><br /><div>Είναι τόσο εύκολο να συμπεριλαμβάνεις τον πόνο σου μέσα σε τέσσερις γραμμές; Είναι μήπως αρκετές για να βγάλουν όλο αυτό τον χείμμαρο συναισθημάτων που έχεις; Ουσιαστικά, καλείς όποιον να 'ναι σε μια στιγμή εντελώς προσωπική. Μήπως θα αλλάξει κάτι; Θα σου την φέρουν πίσω; Δε νομίζω... </div><br /><div></div><br /><div>Δίνουμε για τόσα πράγματα λογαριασμό στη ζωή μας. Πρέπει να δώσουμε και για τη λύπη μας; και για το πένθος μας; Για κανένα λόγο, γιατί το επόμενο στάδιο, είναι ότι θα καθίσουμε να χαζολογήσουμε και να κάνουμε τον καραγκιόζη για ένα τσούρμο άσχετους, μακρινούς και ανέπαφους από αυτό έχουμε ήδη ζήσει εκ των έσω... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-4525216137202393144?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-69891655548876635752007-03-29T04:39:00.000-07:002007-03-29T05:09:52.499-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ήταν μακριές οι μέρες τότε... Το σοκ μεγάλο, αφόρητο. Αναλωνόταν καθημερινά σε ανούσιες περιπλανήσεις - πραγματικές, πλασματικές - προσπαθώντας να βρει λίγη <strong><span style="color:#cc0000;">παρηγοριά</span></strong>. 'Ηταν μεγάλη η απώλεια και δε μπορύσε να την χωνέψει. Παρέπαιε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, σαν φάντασμα ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ένα συνεχές ντελίριο αναμνήσεων - πρόσφατων εικόνων - που δεν επρόκειτο να ζήσει ξανά. Ατέλειωτοι μονόλογοι μπροστά σε έναν κενό καθρέφτη - ούτε την αντανάκλασή της δεν έβλεπε πια.<br /><br />Κι όταν έπεφτε η νύχτα, έπεφτε βαριά στο στρώμα. Και ήταν η ίδια η νύχτα που έπεφτε ακόμα πιο βαριά επάνω στους ώμους της. Ολομόναχη επάνω σε ένα άδειο κρεβάτι ταξίδευε. Μόνη της παρέα ένα <strong><span style="color:#cc0000;">μπουκάλι</span></strong> κονιάκ. Κρατιόταν πάνω του σα να ήταν αυτό το μπουκάλι σανίδα σωτηρίας μες στην θαλασσοταραχή. Το μυαλό της - ατίθασο άλογο - αρνιόταν υποταχτεί. Έτρεχε πίσω στο χρόνο. Και περνούσαν οι μέρες και ξαναέρχονταν οι νύχτες, εφιαλτικές, γεμάτες πόνο.<br /><br />Σε κάθε τρίξιμο, θρόισμα των φύλλων, απειροελάχιστο <strong><span style="color:#cc0000;">χτύπο</span> </strong>στο κλειστό παντζούρι, τιναζόταν. Κι έτσι ανεξέλεγκτα, πατώντας στις μύτες, τρύπωναν οι μνήμες, οι χαρούμενες στιγμές, αυτές που ξεριζώθηκαν βίαια σε μια στιγμή. Κάθε βήμα, κάθε σκέψη ήταν κλωτσιά που της έριχνε το παρελθόν αλύπητα.<br /><br />Βασανιζόταν... Φανταζόταν τη ζωή της σαν ένα τεράστιο puzzle με αμέτρητα κομμάτια - αδύθνατο να ενωθούν φάνταζε. Ήθελε να τα αρπάξει στα χέρια της, να <span style="color:#cc0000;"><strong>ξαναχτίσει</strong> </span>ό,τι απέμενε, ό,το μπορούσε να σωθεί. Εξαφανίζονταν, όμως, μόλις άπλωνε το χέρι της.<br /><br />Και περνούσε ο καιρός και για ένα <strong><span style="color:#cc0000;">διάστημα</span></strong> είχε μείνει εκεί, στάσιμη, δυστυχισμένη, μέσα στις αναθυμιάσεις καπνού και αλκοόλ. Στα τούνελ του μυαλού της είχαν σβήσει τα φώτα και είχαν μετατραπεί σε σκοτεινά λαγούμια, όπου μάταια προσπαθούσε να βρει την έξοδο.<br /><br />Ώσπου ένα πρωί ένα δυνατό χτύπημα ήρθε από το πουθενά. Το χαστούκι ήταν τόσο δυνατό, ώστε τα πάντα "ξύπνησαν". Βγήκε απότομα από το λήθαργο και βρήκε εκείνη τη σανίδα που θα την έσωζε από τονπνιγμό. Ακόμα ευχαριστεί τη Ν. για αυτό το χαστούκι... </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">{Με έκανε tagging ο <span style="color:#000099;"><strong>Fusmoker</strong> </span>να γράψω μια ιστορία με αυτές τις λέξεις}. </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Αν θέλουν οι αγαπητοί</span><br /><div align="center"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#000099;"><strong>Tsoula</strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#000099;"><strong>Spirit</strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#000099;"><strong>Drunksoul</strong></span></div><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">ας γράψουν την δική τους με τις λέξεις: <span style="color:#cc0000;">επιστροφή, αντανάκλαση, τρέχω, λατρεία, σβήσιμο</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-6989165554887663575?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-29348671543638460842007-03-24T04:56:00.000-07:002007-03-24T09:08:29.764-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RgUbr5cdcDI/AAAAAAAAAAk/P7Nl8XOybls/s1600-h/redlips.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045469398507024434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RgUbr5cdcDI/AAAAAAAAAAk/P7Nl8XOybls/s200/redlips.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#cc0000;">Το πρώτο φιλί...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Ένα καρδιοχτύπι λίγο πριν τα χείλη σφραγιστούν με πάθος...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Χείμμαρος που σε συνεπαίρνει στο ορμητικό κύμα του...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Αεράκι που σε δροσίζει με την απαλή πνοή του...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Τυφώνας που σε ζαλίζει μες στη δίνη του...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Δυνατό παλιό κρασί - μια γλυκιά ζαλάδα μέσα στη νύχτα...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Μια βαθιά ανάσα πριν χαθείς στο απέραντο γαλάζιο...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;">Το πρώτο φιλί... </span><br /><span style="color:#cc0000;">Η γλυκιά προσμονή και η ανάσα του που ζεσταίνει το πρόσωπό σου... </span><br /><span style="color:#cc0000;">Τα απαλά του χείλη αγγίζουν τα δικά σου...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Η μαγεία του πρώτου φιλιού...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Τα μάτια σου που τον κοιτούν επίμονα, ερευνητικά για να ανακαλύψουν ότι νιώθει αυτήν ακριβώς τη μοναδική στιγμή...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;">Το πρώτο φιλί θα σου ψιθυρίσει κρυφά τα πάθη του, τις επιθυμίες και την ηδονή του... </span><br /><span style="color:#cc0000;">Το πρώτο φιλί θα σου ομολογήσει την συνέχεια...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Τα δυνατά του χέρια γύρω από το κορμί σου...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Το στήθος επάνω στο δικό σου...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;">Το πρώτο φιλί...</span><br /><span style="color:#cc0000;">Δε μπορεί να αλλοιωθεί</span><span style="color:#cc0000;"> στο πέρασμα του χρόνου...</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-2934867154363846084?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-73549411162302813432007-03-23T01:41:00.000-07:002007-03-23T02:02:12.425-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RgOXi5cdcCI/AAAAAAAAAAc/GF-iB77voHQ/s1600-h/dreams1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045042633376624674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RgOXi5cdcCI/AAAAAAAAAAc/GF-iB77voHQ/s200/dreams1.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Τα όνειρα...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Υπάρχει ωραιότερο πράγμα από τα όνειρα, ειδικά όταν δεν κοιμάσαι;</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτά δεν είναι που σε κάνουν να ταξιδεύεις;</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτά δεν είναι που σε κάνουν βασιλιά, ζητιάνο, ποιητή;</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτά δεν είναι που σε προσγειώνουν σε καταγάλανες παραλίες, σε λευκοστόλιστες βουνοπλαγιές, σε μυστηριακές ερήμους όλου του κόσμου, υπαρκτού και μη;</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Μήπως δε μπορούν να γίνουν τεράστιες χρονομηχανές που θα σε αφήσουν σε όποια περίοδο φανταστείς; Αναγέννηση, αρχαιότητα, dark ages, ακόμα και στο μακρινό μέλλον... </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Και ποιος είναι αυτός που ορίζει μέχρι πότε θα ονειρεύεσαι; Ο άλλος, ο οποιοσδήποτε άλλος, η ηλικία, οι λύπες, οι τύψεις;</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Κανείς δε μπορεί να υπαγορεύσει ή να καθορίσει ποια θα είναι τα όνειρά σου...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Κανείς δε μπορεί να στα κλέψει μακριά...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτά είναι που κάνουν την ψυχή να ξεφεύγει...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτά σου δίνουν φτερά για να πετάς...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτά σε παίρνουν μακριά από τον μικρόκοσμό σου και ανοίγουν το μυαλό προς άλλες κατευθύνσεις...</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Τα όνειρα είναι που σε κρατούν ζωντανό... που σε κάνουν αθώο παιδί... αμαρτωλό κοσμοπολίτη... Τα όνειρα φέρνουν τον άνεμο στα μαλλιά σου και τον ήλιο στα μάτια σου...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Όσων χρόνων και αν είσαι, αυτά θα σε κάνουν να προσμένεις, να λατρεύεις, να μισείς με το πάθος και τη δύναμη ενός εφήβου, επαναστάτη, ιδεολόγου... </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-7354941116230281343?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-89404347175984975382007-03-20T05:10:00.000-07:002007-03-20T05:19:36.504-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">For ever winter in a heart that’s made of steel…<br />For ever Darkness in the eyes of the Unknown…</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">A thick veil of blindness protects the fragile eyes of a terrified mind…<br />All of the feelings held inside, are swept away…<br />The sound of Sorrow dances around…<br />The time has come to renounce any hope…<br />The time of anguish has begun for every angel…</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Fear opens the corridor of Guilt…<br />Fearsome masters of a dream are trembling, as if they were dying…<br />The sacrilege of Life is being built through soulless tyrants…<br />Courage, patience, strength, all melt down, just like sugar in a storm…</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Desire, cut loose of all maturity…<br />Nameless thoughts full of selfishness conquer the eagerness of morality…<br />Dissolution, pain, oblivion, that' s all there' s left…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-8940434717598497538?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-91521934827305564852007-03-18T02:44:00.000-07:002007-04-05T04:43:39.354-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Άγχος! Άγχος τρελό! Όχι για δουλειά, όχι για το τρέξιμο, όχι για το σπίτι! Καλό άγχος, ευχάριστο, αλλά κάνει το στομάχι κόμπο! </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Γιατί όταν χτυπάει το τηλέφωνο και, αντί να ακούσεις την κολλητή να σου λέει το νυσταγμένο "καλημέρα" της (που γαμάει, δε λέω - τρελαίνομαι για τη λέξη καλημέρα &amp; θα το αναλύσω σε άλλο post), ακούς εκείνη τη φωνή τη βαθιά, την αρρενωπή, η οποία συνοδεύεται από ένα απίστευτο παράστημα, συμπαθητικό (και βάλε!) πρόσωπο και μυαλό ξουράφι, ε, τι να πω αγάπη μου! Παθαίνεις ένα κάτι! Και, όταν, μάλιστα, κανονίζει καφέ μαζί σου, για να... τα πείτε, το άγχος αυξάνεται περισσότερο! </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">"Πρέπει να φτιάξω τα μαλλιά, τι να βάλω, μη βαφτώ σαν τσουλί! Ωχ, έβγαλα σπυράκι! Και πρέπει να είμαι και κυρία (στο σαλόνι τουλάχιστον, γιατί μετά αλλάζει το πράγμα)". Όλες αυτές οι σκέψεις εισβάλλουν στο γυναικείο μυαλό και του φέρνουν τα πάνω κάτω! Περνάς ώρες μπροστά στον καθρέφτη, κοιτάς αν σου πέτυχε το χτένισμα ή το μανικιούρ κλπ, κλπ. </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Κουράγιο, κορίτσια! Μην τρελαίνεστε! Εγώ προσωπικά όταν πάω ραντεβού, ακόμα και έρπητα να έχω, θα φερθώ όπως αισθάνομαι. Αν πάλι τον χαλάσει τον τύπο το σπυράκι ή ο έρπης σου, άστον καλύτερα, αγάπη μου! Καλύτερα να πας για άλλα γιατί αυτός μάλλον στόκος είναι!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-9152193482730556485?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-27458781735124300752007-03-17T07:18:00.000-07:002007-04-05T04:44:25.423-07:00<span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Τρέχω! Τρέχω σαν τη μανιακή, σαν την πουτάνα, σαν κάτι άλλο; Δεν ξέρω, πάντως τρέχωωωωωωωω! Προγραμματίζω από 'δω, ακυρώνω από 'κει! Είμαι σε ένα δρόμο και ένα αυτοκίνητο κάθε μέρα! Α, μην ξεχάσω και το PC (υπάρχει και μια έρευνα σχετικά. Μου την είχε στείλει παλιά η Tsoula!)!!</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Ίσως, λοιπόν, μετά από χρόνια τρεξίματος, τρελών ρυθμών και ξεπατώματος να κάψω φλάντζα (αν και είναι ένα άγνωστο για μένα εξάρτημα). Ποτέ δεν ξέρεις... Alzheimers, μαλάκυνση, κάψιμο του εγκεφάλου! No fucking idea...</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Τώρα, όμως, αυτή τη στιγμή, νιώθω παραγωγική και γουστάρω να δουλεύω έτσι!! Τρέχω και θέλω κι άλλο! Τρέχω περισσότερο από τη Lola (Run Lola Run), μάλλον, και δεν μου φτάνει η ημέρα! Αγχωτικό; Πολύ, αλλά σε κρατάει σε μια σπίντα απίστευτη... και σε τρελή φόρμα! Άλλωστε, είναι αυτό που ήθελα καιρό, γι' αυτό... </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-2745878173512430075?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-88473547017021361112007-03-16T16:30:00.000-07:002007-03-16T16:49:34.674-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Δεν είμαι χαρούμενο άτομο... Δεν φαίνομαι, όμως. Στις παρέες κάνω πάντα χαβαλέ. Γελάω, μιλάω σε όλους και είμαι κοινωνική. Μου αρέσει να συζητάω επί παντός επιστητού και να περνάω καλά με κόσμο, όπως και να περνούν καλά μαζί μου! Δεν είναι αυτοσκοπός (δηλαδή χέστηκα αν ο άλλος - ο οποιοσδήποτε - γουστάρει να μείνει κλεισμένος στο καβούκι του), αλλά πιστεύω ότι θα πέρναγε πολύ καλύτερα αν ανοιγόταν και λίγο!</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτό είναι το κύριο πρόσωπο (δε θα πω προσωπείο, γιατί όταν είμαι σκατά, σκατά θα φανώ) που παρουσιάζεται εντελώς αυθόρμητα προς τα έξω. Για να μείνω σπίτι θα πρέπει να βρίσκομαι στα όρια της κατάρρευσης... </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Υπάρχουν, όμως, στιγμές όπου η μοναξιά, η θλίψη, ο θυμός, ακόμα και οι κρίσεις κατάθλιψης, αποτελούν σωτηρία. Όχι μια τυχαία λέξη, που είπες να ξεστομίσεις για να κάνεις εντύπωση ή να τραβήξεις το ενδιαφέρον ή τη συμπόνια (ακόμα χειρότερα: σιχαίνομαι να με λυπούνται, και θα το πάρω χαμπάρι αμέσως! Εκεί θα αλλάξουν πολλά). Είναι στιγμές που η λύτρωση έρχεται μέσα από ένα δάκρυ (και όχι μόνο ένα, προσθέτω με νόημα) ή μια κραυγή μέσα στη σιωπή!</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Άλλωστε, όταν όλοι κοιμούνται είναι η καλύτερη στιγμή για τα πλάσματα της νύχτας να σεργιανίσουν μέσα στον κόσμο, να εκφραστούν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο, να σπάσουν ό,τι τα δένει με το παρόν και να ταξιδέψουν για αλλού. Μέσα από φαντασιακούς δρόμους, ακόμα και η ίδια η ψυχή μπορεί να απελευθερωθεί από τα βάρη της, να νιώσει ανάλαφρη και να χαθεί μέσα στη νύχτα...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Έστω για λίγο, για τις λίγες ώρες που απομένουν μέχρι το ξημέρωμα θέλω να πετάξω μακριά, πέρα από όλα... Να γίνω πνοή ανέμου και να δώσω σε όλους τους αγαπημένους μου, όπου και αν κοιμούνται, ένα δροσερό φιλί...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Έτσι, απλά... Για να μην ξεχνούν, για να μη θυμάμαι... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-8847354701702136111?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-34525992488996802012007-03-15T16:32:00.000-07:002007-03-15T16:50:36.147-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Μόλις γύρισα... Ποτάκι (ποτάκια καλύτερα, γιατί σκίστηκα πάλι), super παρέα: Πλακίτσα, σοβαρή συζήτηση, ολίγον από φιλοσοφία... Πέρασα πολύ καλά κι όμως δεν είμαι! Πολλές αναμνήσεις μαζί... Καταστάσεις, γεγονότα, αλήθειες, ψέματα... Όλα βγαίνουν στην επιφάνεια, κομμάτια της ζωής μου που πέρασε, που περνάει ακόμα. Ελπίζω μόνο να μη με ξεπερνάει... </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Το να ανοίγεσαι σε έναν άνθρωπο, χωρίς ενοχές, χωρίς τύψεις και χωρίς το φόβο της επίκρισης είναι πολύ σημαντικό! Ποιος μπορεί να κρίνει ποιον, άραγε; Υπάρχει κανείς που δεν έχει "αμαρτήσει"; Ό,τι και αν σημαίνει αυτό! Μπορούν τα προβλήματα ή οι ανησυχίες ενός να γίνουν κατανοητές σε όλους; Όχι! Και αυτό είναι που μετράει! Από το 100% των ανθρώπων που θα σε ακούσουν, μόνο το 40% θα καταλάβει, το 20% θα καθήσει να σε ακούσει και, ίσως, ένα 5% θα θελήσει να ακούσει κι άλλο και να εκφέρει άποψη (γεγονός που σημαίνει ότι κατάλαβε)...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αλλά αυτό το 5% θα είναι αυτό που αξίζει να ακούσει, που θα έχει το ψυχικό σθένος και το ανοιχτό μυαλό, ώστε να το αντέξει...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ζούμε για αυτό το 5% μάλλον, και αυτό είναι το κέρδος μας. Οι άνθρωποι που δεν θα σταθούν στα προσχήματα και στους τύπους, αλλά θα ψάξουν το νόημα που υπάρχει πίσω από τα λόγια και πίσω από τα δήθεν και τους καθωσπρεπισμούς! Γιατί, τι αξία έχουν τα προηγούμενα, αν μιλάς σε ένα τοίχο, ένα άψυχο ντουβάρι, όταν εσύ έχεις ανάγκη να βγάλεις την ψυχή σου και να την απλώσεις στο πιάτο; Τι αξία έχουν αυτά, όταν χρειάζεσαι περισσότερο ένα στόμα να σου μιλήσει ανάλογα, παρά ένα αυτί που έχει κουφαθεί έδω και καιρό; </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-3452599248899680201?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-64243901205197389482007-03-14T15:15:00.000-07:002007-04-05T05:00:42.862-07:00<strong><em>H Λήθη</em></strong><br /><em></em><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>[...] Να κοιμάμαι θέλω! Να κοιμάμαι παρά να ζω!</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Σ' έναν ύπνο τόσο όσο ο θάνατος γλυκό,</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Θ' απλώσω τα φιλιά μου δίχως τύψη</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Στ' όμορφο γυαλιστερό κορμί σου, σα χαλκό [...]</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em></em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Στη μοίρα μου, από εδώ και πέρα ηδονή μου,</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Θα υποταχθώ σαν ένας προδικασμένος,</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Μάρτυρας καρτερικός, άδικα καταδικασμένος</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Που η φλόγα του υποδαυλίζει το μαρτύριο,</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Τη μνησικακία μου για να κρύψω θα θηλάζω</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Το νηπενθές και το καλό κώνειο</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Στις μαγευτικές ρώγες αυτού του αιχμηρού κόρφου,</em></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><em>Που μέσα του ποτέ δεν έκλεισε καρδιά... </em></span><br /><em></em><br /><em></em><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Charles Baudelaire, Les Fleurs du Mal</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Μετάφραση: Δέσπω Καρούτσου</span><br /><em></em><br /><br /><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-6424390120519738948?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-88163911252487381412007-03-14T13:25:00.000-07:002007-03-14T13:39:50.154-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Λοιπόν, οι συνομωσίες του Σύμπαντος είναι μεγάλο πράγμα! Και τελικά όσο απαισιόδοξος και να είσαι (πόσο μάλλον αν δεν είσαι), από κάπου μπορεί να ξεμυτίσει μια καλή και να σε φτιάξει μέσα στη μαύρη μαυρίλα σου και όταν βρίσκεσαι στα πρόθυρα ψυχολογικής κατάρρευσης! </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Γιατί το Σύμπαν τελικά είναι αυτόβουλο, έχει δικούς του κανόνες που τους ακολουθεί, χωρίς να δίνει δεκάρα για την πάρτη σου, είτε είσαι αισιόδοξος, είτε ανησυχείς μήπως σου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Φαντάσου το Σύμπαν σαν ένα τεράστιο χέρι. Αν δηλαδή είναι... γραφτό σου, μάλλον το ίδιο θα πάρει τον ουρανό και θα στον εκσφενδονίσει στο κεφάλι, όπως μια τεράστια πατημασιά που λιώνει ένα μυρμήγκι!</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Σε άλλη περίπτωση, θα σε σώσει τελευταία στιγμή από διάφορες γκαντεμιές, όπως να φας τα μούτρα μπροστά σε 100 άσχετους που θα χαχανίζουν μέχρι μεθαύριο με τη...σούπα που έφαγες! </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Επίσης, υπάρχει και ο νόμος του Μέρφι: "Αν θέλεις κάτι πολύ, ολόκληρο το Σύμπαν θα συνομωτίσει εναντίον σου ώστε να μην το πετύχεις"! Αυτό δε με συμφέρει καθόλου σαν σκεπτικό, ούτε με αφορά άλλωστε! Διότι ποιος είσαι, κύριε, που θα μου κόψεις τη φόρα;</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Για κάθε ενδεχόμενο - και με μια μικρή δόση προκατάληψης ίσως - αγαπάμε το Σύμπαν! Το Σύμπαν είναι φίλος μας και αν χρειαστεί... αγάπη και προδέρμ κάποια στιγμή, ε, μη τσιγκουνευτούμε και 2-3 ευρουλάκια!!! </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-8816391125248738141?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-67400479355912512552007-03-11T09:48:00.000-07:002007-03-21T12:42:36.474-07:00<span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Νέ</span><span style="font-family:verdana;">α αρχή σε όλα... Νέοι ρυθμοί που πρέπει να προσαρμοστείς και νέα super δουλειά! Νέο τρέξιμο και νέες προσδοκίες! Όλα καλά!</span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">To σημαντικότερο όμως είναι να μείνεις αυθεντικός και ειλικρινής σε όλες τις σχέσεις σου και σε κάθε επίπεδο. Γιατί ο καθένας θα σε εκτιμήσει για αυτό που είσαι βαθιά στην καρδιά και το μυαλό σου. Όχι για τίτλους, όχι για τις επαγγελματικές κατακτήσεις σου, για τίποτα υλικό που διαθέτεις. </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Γιατί αυτό που μετράει είναι πολύ απλό να το εκτιμήσει κάποιος, αρκεί να υπάρχει σταθερά εγκαταστημένο μέσα σου...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-6740047935591251255?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-59116755206063518282007-03-11T04:47:00.001-07:002007-03-11T05:37:58.127-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RfP4C8dwRII/AAAAAAAAAAU/JeVasLOe858/s1600-h/41385_DUCK.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5040645137432069250" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/RfP4C8dwRII/AAAAAAAAAAU/JeVasLOe858/s200/41385_DUCK.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Λοιπόν, φτάνω στο σημείο να σκεφτώ ότι οι γυναίκες είμαστε (ή γινόμαστε) χαζές ώρες-ώρες! Ο λόγος; Διότι, ενώ κάποια στιγμή στη ζωή μας θα μπορούσαμε να έχουμε τον "παράδεισο" στα πόδια μας, τον... φτύσαμε για κάποιο άλλο... μέρος με πιο "στιλάτα" ρούχα, με πιο μάγκικο attitude, με πιο γυμνασμένους κοιλιακούς (όχι απαραίτητα στην ίδια σειρά)!<br /><br /><strong>Η ιστορία</strong><br />Τον γνωρίζεις χρόνια. Πολλά! Παλιά ήταν λίγο γεματούλης, λίγο ατημέλητος, χρυσό παιδί, όμως, και πολύ ερωτευμένος μαζί σου, επίσης!<br /><br /><strong>Η αντίδρασή σου</strong><br />Επειδή εκείνη την εποχή ήσουν πολύ... άγριο νιάτο, σκληρό "μέταλλο" και τα συναφή, την είχες πατήσει με εκείνον τον super τυπά, με τα μαλλιά, τα σκουλαρίκια, τα κολλητά και τις 15 γκόμενες που σφαζόνταν για πάρτη του. Τόσο, μάλιστα, που ούτε καν είχες παρατηρήσει το καημένο το παλικάρι που σε κοίταζε και έλιωνε, περνούσε μπροστά από το σπίτι σου, όποτε τον έβγαζε (ή όχι) ο δρόμος και προσπαθούσε να σε πλησιάζει διακριτικά, όποτε του δινόταν η ευκαιρία! (Φαντάσου ότι όλα αυτά τα έμαθες από τρίτους, χρόνια μετά, και αφού ο super τυπάς σου είχε σπάσει τα νεύρα και σου είχε... ραγίσει την καρδιά)!<br /><br /><strong>Η συνάντηση</strong><br />Τα χρόνια πέρασαν. Ο κόσμος άλλαξε (έτσι δεν λέμε στους προ-πολεμικούς παππούδες για να διακιολογηθούμε;), κυρίως, όμως, άλλαξες εσύ! Δεν είσαι πια το ασχημόπαπο των εφηβικών και μετεφηβικών σου χρόνων, αλλά μια νέα γυναίκα με προσωπικές, επαγγελματικές και υπαρξιακές αναζητήσεις!<br />Το στιλ σου άλλαξε: έβγαλες τα άπειρα σκουλαρίκια από τα αυτιά, τις αρβύλες από τα πόδια, ενώ το μυαλό σου άρχισε να δουλεύει με γρηγορότερες στροφές και περισσότερη ωριμότητα. Κι ενώ πίνεις τον καφέ σου χαλαρή και ωραία σε μια συνοικιακή καφετέρια, τσουπ, να και το παλικάρι (ναι,ναι, εκείνο που έφτυνες για τον απαράδεκτο "μαλλιά"!<br /><br /><strong>Τα συναισθήματα</strong><br />Διαπιστώνεις ότι δεν είσαι ο μόνος... κύκνος στην οικουμένη! Άλλαξε και εκείνος: Τα παραπανίσια κιλάκια έγιναν μύες και φέτες (ποιος να το περίμενε;), η αμφίεση προσεγμένη όσο πρέπει για έναν απογευματινό καφέ και, γενικότερα, το παλικάρι έγινε πια άντρας (και τι άντρας)! "Ουάου", σκέφτεσαι από μέσα σου και εξακολουθείς να το σκέφτεσαι, όταν πλησιάζει για να σε χαιρετήσει! Μιλάτε, κάθεται, θυμάστε τα παλιότερα (αν πω τα παλιά, θα θυμηθώ τα χρόνια που έχουν περάσει και δε θέλω), και, βέβαια, μαθαίνεις και τα τρέχοντα! Καλή δουλειά, ενδιαφέροντα hobbies και ένας επικείμενος αρραβώνας με την αδελφή ενός πρώην κολλητού σου ("καλά, εκείνο το καχεκτικό βρήκε να διαλέξεί;", σκέφτεται η γυναικεία κατινιά σου)!<br /><br /><strong>Η διαπίστωση</strong><br />Κύκνοι υπάρχουν πολλοί! Κινούνται γύρω σου κάθε μέρα! Κανείς δεν ήταν τέλειος και κανείς δεν είναι, απλώς, με την πάροδο του χρόνου κάνουμε όλοι ένα βήμα ακόμα προς την αυτοβελτίωσή μας. Α, και κάτι άλλο: ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί ένας "μέτριος" εμφανισιακά άνθρωπος, αν το βάλει στόχο, και ποτέ μην υποτιμάς την προσωπικότητα του άλλου (αν και αυτό είναι ένα μάθημα που αρχικά το υποψιάζεσαι και το έχεις υπόψη σαν ιδέα, αλλά θέλει πολύ χρόνο προκειμένου να καταλάβεις το πραγματικό νόημά του και ακόμα περισσότερο για να το εφαρμόσεις)! Take my word for it! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-5911675520606351828?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-5354835716207444562007-03-07T06:20:00.000-08:002007-04-05T04:43:16.514-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Μια παροιμία λέει ότι όταν ο "θεός" κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο... Βέβαια, δεν είμαι από τους υποστηρικτές των θρησκειών και αυτών που τις εκπροσωπούν. Αντίθετα, πιστεύω ότι ο καθένας από εμάς είναι κύριος του εαυτού του και καθορίζει ο ίδιος τη μοίρα και την πορεία του στον κόσμο. </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Παρ' όλ' αυτά, νομίζω ότι η παραπάνω παροιμία έχει ιδιαίτερη σημασία, αν και μπορεί να ερμηνευτεί τελείως διαφορετικά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Γιατί, ενώ στη ζωή μας πολλές στραβές μπορούν να συμβούν, υπάρχουν κάποια μικρά εμβόλιμα "θαυματάκια" που μπορούν να διαμορφώσουν την... χρωματολογική τάση της καθημερινότητάς μας!</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ο άνθρωπος έχει συχνά την τάση να τα βλέπει όλα μαύρα, ειδικά όταν βιώνει κάποιο σημαντικό πρόβλημα στην καθημερινή του ζωή. Άλλωστε, από κάποια ηλικία και μετά, τα προβλήματα αυξάνονται. Η ανεμελιά των νεανικών χρόνων δίνει τη θέση της σε προσωπικές, οικογενειακές ή επαγγελματικές ανησυχίες που επηρέαζουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό την ψυχολογία μας.</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Αυτό, όμως, που μπορεί να αλλάξει τη μαυρίλα και να της δώσει μια διαφορετική... απόχρωση (και ένα γκριζάκι, για αρχή, δεν είναι άσχημο!) μπορεί να έρθει από το πουθενά! Καλές ειδήσεις από φιλικά πρόσωπα, μια νέα επαγγελματική επιτυχία, ή, έστω, η συνάντηση με κάποιο πρόσωπο από τα παλιά, είναι πράγματα που μπορούν να φωτίσουν κάπως μια άσχημη ημέρα! </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Το θέμα λοιπόν είναι η οπτική με την οποία αντικρύζεις τον κόσμο γύρω σου. Βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο? Ιδού η απορία... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-535483571620744456?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-18590005916966542442007-03-01T00:53:00.000-08:002007-04-05T04:42:57.405-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Isn't there a way to ease your passing?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">To lift the pain off of you shoulders?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Seeing you lying there, enwrapped in slumber,</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">I know in my heart this is "Goodbye"...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Isn't there a way to keep you close?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">To turn the time six years back?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Maybe there would be another way...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">If only I knew...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Now Death is near...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">I see him approach, but can't protect you...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Perhaps He is the solution to your anguish, </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Although my heart breaks in a million pieces...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">It had to be you, huh?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">My only wish is for us to meet again</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">In some far away land perhaps, in a new dimension...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">But until that time comes, you 'll sleep safely in my heart</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Awakening my humanity...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">For I am a Beast and you were my tamer</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">I won't forget...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><em>To my mother...</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-1859000591696654244?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-20783633511535555202007-02-27T00:20:00.000-08:002007-04-04T01:33:35.505-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Re8KTEa9o5I/AAAAAAAAAAM/WO3kBGh1ekk/s1600-h/DaniRevised.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039257830771499922" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pA7WPZFzqdI/Re8KTEa9o5I/AAAAAAAAAAM/WO3kBGh1ekk/s200/DaniRevised.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">...We embrace like two lovers at Death</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">A monument to the trapping of breath</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">As restriction is bled from the veins in my neck</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">To drop roses on my marbled breast...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">I lust for the wind and the flurry of leaves</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">And the perfume of flesh on the murderous breeze</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">To learn from the Dark and the voices between...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">This is my will...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">The forest whispers my name</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Again and again... </span></div><div><span style="font-family:Verdana;"></span> </div><div><span style="font-size:85%;"><em>Composed by Cradle of Filth...</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-2078363351153555520?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-78520451449763664382007-02-24T12:34:00.001-08:002007-04-05T04:41:48.328-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Όποτε προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει δύο ανθρώπους να μείνουν μαζί, πάντα μπερδεύομαι! Ποιοι είναι οι παράγοντες που μετράνε, ώστε να επιλέξεις το σύντροφό σου και, ακόμα πιο σημαντικό, ποια είναι τα πράγματα που θα σε κάνουν να του δώσεις την ευκαιρία;<br /><br />Στην... πολυτάραχη ζωή μου, έχει τύχει ουκ ολίγες φορές να ενθουσιάζομαι με κάποιο πρόσωπο για μια δύο ημέρες και να γουστάρω πολύ, αλλά αυτός ο ενθουσιασμός ξεθωριάζει γρήγορα με αποτέλεσμα να εγκαταλείπω τον άλλο χωρίς εξηγήσεις και πολλά-πολλά.<br /><br /><strong>Κλασική κατάσταση:</strong> Αφού είχα φαγωθεί και κατάφερα να τραβήξω την προσοχή του, βγήκαμε μια δύο φορές και μάλιστα περάσαμε super. Διότι είχε χαρεί ο άνθρωπος! Δεν είναι λογικό, αφού δικαιώθηκε η υπομονή του τόσο καιρό; Και όταν βλέπεις κάποιον να σε κοιτάζει και να λιώνει και να είναι μόνο για την πάρτη σας, παθαίνεις κάτι, σου ανεβαίνει η libido και γουστάρεις! Το ένα φέρνει το άλλο (το gin βοηθάει πολύ την κατάσταση) και κάνετε σα ζευγαράκι μέσα στο μέλι! Παρ' όλ' αυτά, την άλλη μέρα αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.<br /><br />Ανοίγω το μάτι κατά τις δέκα το πρωί και τσουπ! βλέπω το μηνυματάκι που έχει σκάσει εδώ και μια ώρα τουλάχιστον "Καλημέρα!". Και ερωτώ: Πού το κακό να πεις σε έναν άνθρωπο καλημέρα; Αντίθετα, δείχνει έντονα το ενδιαφέρον που σου τρέφει και είναι πολύ γλυκό! Σημαίνει πως είσαι η πρώτη σκέψη του!<br /><br />Στη δική μου (ανίατη) περίπτωση, τέτοιες μικροκινήσεις ενδιαφέροντος μου γυρνάνε το μάτι! Θα μου πεις "από μια καλημέρα;". Ναι γιατί υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο αυτή η καλημέρα να αρχίσει να συνοδεύεται από δεύτερα ή τρίτα msgs ή ακόμα χειρότερα, τηλεφωνήματα. Και βέβαια αν είμαστε κάποιους μήνες μαζί θα το θέλω και θα το ζητάω, εννοείται! Από την αρχή όμως; Πού κρύβεται το μυστήριο, το παιχνίδι και η προσμονή; Μάλλον με καταπίεση μου μοιάζει και με αυξημένες απαιτήσεις.<br /><br />Έτσι, λοιπόν, το εσωτερικό red alert button αναβοσβήνει επικίνδυνα, το αμυντικό σύστημα του οργανισμού μπαίνει αυτομάτως σε λειτουργία και τα τείχη αδιαφορίας και απομάκρυνσης σηκώνονται αργά και σταθερά. Τρόπος προστασίας, φόβος δέσμευσης ή απλώς σαδομαζοχιστική προδιάθεση; You never know. Ίσως όλα μαζί, ίσως έλλειψη ισορροπίας.<br /><br />Και εδώ κινδυνεύεις να ξενερώσεις το παληκάρι που σε θέλει τόσο. Δεν είναι καθόλου δίκαιο να παίζεις με τα συναισθήματά του και να τον κάνεις να... χορεύει στο ρυθμό των καπρίτσιων σου. Θα τον πληγώσεις αφενός όταν καταλάβει τι γίνεται (ε, δεν είναι και βλάκας) και αφετέρου δεν θα θέλει να σε ξαναδεί ποτέ ξανά στα μάτια του. Όλοι του οι φίλοι θα ξέρουν πόσο μαλακισμένα του φέρθηκες και θα το θυμούνται κάθε φορά που θα ακούνε κάτι για εσένα!<br /><br />Το σημαντικότερο πάντως είναι ότι εσύ η ίδια δεν θα γίνεις ευτυχισμένη με τα μυαλά που κουβαλάς! Όλοι αυτοί οι φόβοι σε κρατούν πίσω και σε εμποδίζουν να ζήσεις πραγματικά και χωρίς καμία ενοχή τη ζωή σου και τις εμπειρίες που σου προσφέρει. Γιατί η πραγματική απόλαυση έρχεται όταν αφήνεσαι ελεύθερος να τη ζήσεις χωρίς ενοχές και αμφιβολίες. Το ζητούμενο είναι να ανακαλύψεις το βαθύτερο "γιατί", τους πραγματικούς λόγους.<br /><br />Για πόσο καιρό θα μπορεί να συνεχίζεται μια τέτοια κατάσταση; Συμβαίνει απλώς γιατί δεν υπάρχουν έντονα συναισθήματα ή μήπως φοβάσαι να ανοίξεις την καρδιά σου σε κάποιον και να δεθείς; Μπορείς να ζήσεις έτσι; Καλά τα ένστικτα και οι παρορμήσεις, όμως η καρδούλα σου το ξέρει κάθε φορά που μένει μόνη σαν το λεμόνι! Κάποια στιγμή όλοι θέλουμε να ανοιχτούμε και να μοιραστούμε πράγματα. Το timing όμως είναι μεγάλη υπόθεση γιατί τότε μπορεί να είναι αργά, καθώς θα έχουμε διώξει όλους εκείνους που ενδιαφέρθηκαν, ραγίζοντας την καρδιά τους!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-7852045144976366438?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-5557946298552938252007-02-14T08:42:00.000-08:002007-04-05T04:42:16.603-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">1. Τον ξέραμε και από χθες; Από που ήρθε; Ποιος ο σκοπός του; Αμφιβάλει κανείς ότι είναι άλλος </span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">ένας τρόπος να μας πάρουν χρήμα, χωρίς να το καταλάβουμε; </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">2. Τα χιλιάδες πολύχρωμα, ξενέρωτα κουκλάκια που έχουν φουλάρει τον τόπο. Ομαδική τύφλωση θα </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">πάθουμε από το τόσο κόκκινο!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">3. Τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, δελτία ειδήσεων, talk shows, με αποκορύφωμα τις εκπομπές life </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">style, μας πρήζουν από το πρωί ως το βράδυ για τις... μοναδικές εκδηλώσεις αγάπης προς </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">διάσημους ή μη συντρόφους, είδωλα της νεολαίας και ερωτικά απωθημένα.</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">4. Οι (ζευγαρωμένες, κυρίως) φίλες μου, που σου λένε χρόνια πολλά (μην τρελαθούμε!) με το που θα </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">ανοίξουν το μάτι! Κορίτσια, πιείτε μια γουλιά καφέ πρώτα!</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">5. Η επέλαση των εραστών στους δρόμους! Πήχτρα η Κηφισίας το βράδυ! Καλά όλοι στις 8:00 </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">βρήκανε να βγούνε; Συνεννοημένοι είναι;</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">6. Τα μπλουζάκια, μαξιλαράκια, ακόμα και βρακιά (!) με την επιγραφή "Σ'αγαπώ"! Γράψτε το στο </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">κούτελο βρε παιδιά! Δεν θα το χάσει κανείς!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">7. Το μέλι και το... σορόπι που πλημμυρίζει τα τρένα, τα λεωφορεία, το μετρό από το πρωί. Αν δεν </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">προσέξεις, μπορεί και να γλιστρήσεις, μέρα που είναι!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">8. Ότι οι... ζευγαρωμένες φίλες σε κοιτούν με βλέμμα όλο κατανόηση, λέγοντας "Άντε, του χρόνου </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">να το γιορτάσεις κι εσύ με κάποιον!"</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">9. Ότι, αν είσαι.... single, το βράδυ εκείνης της ημέρας, ακόμα και αν βγεις με γυναικοπαρέα, στην </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">καλύτερη θα σε περάσουν για λεσβία! Διαφορετικά, θα ξενερώσεις από αυτή τη διάχυτη χαρά και </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">γλύκα που ξεπερνάει τα όρια του φυσιολογικού!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">10. And the winner is: Όλοι περιμένουν αυτή τη μέρα για να... γιορτάσουν τον έρωτά τους! Είμαστε </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">σοβαροί; Ο αληθινός έρωτας γιορτάζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό!!</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-555794629855293825?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-1170687068705093652007-02-05T06:50:00.000-08:002007-04-05T04:41:24.741-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">"Τον καημένο! Τι κρίμα να πάθει κάτι τέτοιο!"</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Οι άνθρωποι έχουμε συχνά τη συνήθεια να εκφράζουμε τη λύπη μας όχι μόνο με λόγια, αλλά με κινήσεις, εκφράσεις, μορφασμούς. Κουνάμε συγκαταβατικά το κεφάλι και στραβώνουμε τα χείλη, νεύοντας θετικά στην αδικία μιας κατάστασης. Όταν αρρωσταίνουμε, όταν πληγωνόμαστε ή θρηνούμε για κάτι ή κάποιον, η κίνηση αυτή είναι πολύ standard και δηλώνει ότι συμπάσχουμε και κατανοούμε την κατάσταση.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Verdana;">Ο ανθρώπινος πόνος: Κάποια στιγμή μας επηρεάζει όλους</span><span style="font-family:verdana;"> (ίσως & περισσότερες από μια φορές). Όμως, έχει σημασία το πού βρίσκεσαι εσύ ο ίδιος απέναντί του. Αν δεν είναι δίπλα σου ή μέσα στο περιβάλλον σου, σίγουρα δεν σε αγγίζει τόσο έντονα. </span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Συνήθως, ο πόνος για τον οποίο μαθαίνουμε στις ειδήσεις, στη γειτονιά, στις ζωές των άλλων φεύγει γρήγορα (τόσο γρήγορα, που ακόμα και εσύ ο ίδιος απορείς). Εκεί ακριβώς, κουνάς το κεφάλι συγκαταβατικά ("τον καημένο", λες) και ω! του θαύματος, μετά από λίγο έχει ήδη ξεχαστεί. Και αυτό γιατί είναι μακριά, αλλού, εκτός των τειχών της προστατευμένης ζωής σου. Είναι απλώς ένα ωραίο θέμα συζήτησης γύρω από ένα τραπέζι ενός cafe, ή του μεσημεριανού break.</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"></span></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Τα πράγματα αλλάζουν όταν αρχίζεις εσύ ο ίδιος να πονάς, είτε για τον εαυτό σου ή για κάποιο δικό σου πρόσωπο. Και, μάλιστα, όταν το... καμπανάκι αρχίζει και χτυπάει από το πουθενά, εσύ πέφτεις από τα σύννεφα και αν δε βρεις κάπου να πιαστείς μάλλον θα φας τα μούτρα σου. Γιατί όλοι πιστεύουμε ότι "δεν θα είμαι εγώ". Θα είναι άλλος και εγώ θα είμαι πάντα ο... παρατηρητής. Αν τύχει, όμως, πως το αντιμετωπίζεις; Τι κάνεις; </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Γιατί σ' εμένα;", λες... και κλαις. Κι όταν συνέλθεις από το κλάμα, λες "θα το παλέψω". Κι ας μη μπορείς. Την παλεύεις καθόλου;</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Τα συναισθήματα μένουν για άλλη μια φορά ανάμεικτα. Ποτέ δεν θα είσαι ΟΚ με την κατάσταση, αλλά ακόμα παιδεύσαι να μείνεις ψύχραιμος και αντικειμενικός. Γίνεται, όμως;</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Και πάντα ένα τσίμπημα θα διαπερνά την καρδιά σου, όταν κάποιος θα σε κοιτάζει και, με αυτή την αθώα θλίψη στα μάτια, θα κουνήσει το κεφάλι του και θα κάνει αυτόν τον απαίσιο μορφασμό (που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχες μισήσει)... </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Και αυτό πονάει ακόμα περισσότερο... ειδικά όταν το πάλεψες, αλλά έχασες... </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-117068706870509365?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-1170080102269543712007-01-29T06:11:00.000-08:002007-04-05T04:40:55.566-07:00<p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">…και όχι όποιοι κι όποιοι! Είναι κούκλοι, είναι αλάνια, είναι ψαγμένοι και… θεοπάλαβοι! Και είναι όλοι δικοί μου!<br /><br />Ξέρω – ξέρω, το μυαλό πάει κατευθείαν στο πονηρό (όπως σε αυτά τα καινούργια φιστίκια, τα Felix)! Ακόμα και από «φίλες» έχω ακούσει διάφορα δύσπιστα υπονοούμενα ή ευθέως εννοούμενα για το θέμα, πράγμα που ενίσχυσε πολύ τη γνώμη μου για τις ανθρώπινες σχέσεις!<br /><br />Πριν βιαστείτε, όμως, να βγάλετε συμπεράσματα, όλοι αυτοί οι άντρες δεν είναι άλλοι από τους καλύτερους φίλους μου, εκείνους που μπορούν να ακούσουν τα καλά μου, τα άσχημα, τις… μαλακιούλες και τις γκρίνιες μου, όπως και εγώ είμαι «ανοιχτή» να ακούσω τα δικά τους!<br /><br />Στις περισσότερες περιπτώσεις, το ανδρικό και το γυναικείο στοιχείο συνδυάζονται και λειτουργούν μόνο σεξουαλικά. Παρ’ όλ’ αυτά, όταν ξεπεραστεί το στάδιο αυτό, μπορούν να γεννηθούν οι καλύτερες φιλίες μεταξύ τους! Ο ερωτισμός, βέβαια, παραμένει και συχνά μπορεί να γίνει πολύ έντονος, αλλά τότε όλα είναι θέμα χειρισμών. Και αν, μάλιστα, παραμείνει σε ελεγχόμενο επίπεδο, τότε η συνεννόηση και η επικοινωνία με έναν άντρα μπορεί να είναι κλάσεις καλύτερη από ότι με μια γυναίκα!<br /><br /><strong>Τα προτερήματα της φιλίας με έναν άντρα</strong></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">- Πρώτο και κύριο, το αντρικό μυαλό λειτουργεί πολύ διαφορετικά από το γυναικείο. Η λογική των ανδρών είναι τετράγωνη και δεν κολλάει στις λεπτομέρειες και τις μικρότητες της γυναικείας νοοτροπίας. Το καλύτερο που κερδίζει μια γυναίκα στη φιλία της με έναν άντρα είναι μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων και των καταστάσεων χωρίς κομπλεξισμούς και ανασφάλειες.</span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">- Ακόμα και να τσακωθείτε, το πολύ-πολύ να βριστείτε! Αν, μάλιστα, ο λόγος είναι ψιλοασήμαντος, μετά από λίγη ώρα θα είστε πάλι μέλι-γάλα! (Για δοκίμασε να τσακωθείς με γυναίκα! Θα τινάζεις τα… χώματα από τους ώμους σου τουλάχιστον για τα επόμενα δύο – τρία χρόνια!)<br /><br />- Προστασία! Το ίδιο είναι να γυρίζεις τέσσερις τα ξημερώματα από clubbing με γυναικοπαρέα (ή ακόμα χειρότερα μόνη) ή με έναν φίλο σου που μπορεί να… ξηγηθεί για πάρτη σου, αν χρειαστεί; Ακόμα και το θέαμα προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια και για τους δύο.<br /><br />- Ένας άντρας στην παρέα διώχνει τους ανεπιθύμητους wanna be εραστές σου! Τώρα, βέβαια, αν ήθελες να χτυπήσεις γκομενάκι, έπρεπε να διαλέξεις διαφορετική παρέα!<br /><br />- Τέλος, (και όποια θέλει διαφωνεί), ακόμα και όλα τα μπάζα της περιφέρειας πρωτευούσης και περιχώρων να έχουν συγκεντρωθεί (τι γκαντεμιά είναι αυτή;) στο μπαράκι που βρίσκεσαι, υπάρχει πάντα ο ωραίος κολλητός σου (ακόμα και αν είσαι η μόνη που τον βλέπεις ωραίο!) που σε συνοδεύει και διορθώνει το… τοπίο και τη διάθεσή σου!<br /><br />Αν μετά από όσα διάβασες, εξακολουθείς να πιστεύεις πως η φιλία με έναν άντρα είναι ανέφικτη, άχρηστη και ακόμα χειρότερα καταδικασμένη, ξέρεις ακριβώς πώς θα τον… αξιοποιήσεις (not bad!).<br /><br />Αν πάλι άλλαξες γνώμη και θέλεις να δεις και την άλλη πλευρά του νομίσματος, πληροφορίες εντός (χα…) </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-117008010226954371?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-1168960001448395922007-01-16T06:59:00.000-08:002007-04-05T04:40:34.175-07:00<span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Και γιατί να ξαναπάω, δηλαδή; Μία φορά στη ζωή μου είπα κι εγώ να δοκιμάσω το blind dating, έτσι για την εμπειρία! Μεγάλη αποτυχία! Και όχι μόνο επειδή δεν ξέρεις τι σε περιμένει, αλλά υπάρχουν κι αυτές οι τεράστιες σιωπές (ειδικά όταν έχεις ήδη ξενερώσει με τη ζωή σου και κυρίως με τη ζωή του!) που σου φωνάζουν από παντού:</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Τι κάνεις εσύ εδώ; Φύγε, πού θα βρεις χειρότερα;"</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Ουφ, τι πρόβλημα! Κι έρχεται και το επόμενο, όπου εσύ η ίδια θέλεις να τις φωνάξεις μες στο αυτί του! </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Ακολουθούν οι πράξεις του δράματος!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"><strong>Πράξη 1η</strong> </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Η αναμονή στο σημείο συνάντησης. Όταν, δηλαδή, κοιτάς σαν ηλίθια γύρω σου για να τον αναγνωρίσεις! Τι μηχανή μου είπε ότι οδηγεί; Τι χρώμα σακάκι; Θα κρατάει και τριαντάφυλλο; </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"><strong>Πράξη 2η</strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Και ιδού, ο Άδωνις (που ο θεός να τον κάνει!) πλησιάζει. Τι σου πρωτοπέφτει δεν ξέρω. Εμένα προσωπικά, τα δόντια, τα μαλλιά, ο κόσμος γύρω μου! Γιατί η φαντασία έχει την τάση να καλπάζει και εκεί που περίμενες να δεις έναν άντρα που τουλάχιστον βλέπεται, εμφανίζεται από το πουθενά ένα κοντοπίθαρο (εντάξει, ούτε και εσύ είσαι "πρώτο μπόι", αλλά ακόμα χειρότερα) ανθρωπάκι που χάνει λίγα μαλλιά και περπατάει περίεργα!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"><strong>Πράξη 3η</strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Είσαι ευγενική! Δεν ήθελες να κατεβάσεις τα μούτρα και να κάνεις την πάπια (άσε που δεν προλάβαινες κιόλας!). Που θα πάει; Θα περάσει; Θα πιω γρήγορα τον καφέ! </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Και έτσι κάθεστε σε μια ρημαδοκαφετέρια... to know us better!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"><strong>Πράξη 4η</strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Οι διάλογοι:</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Με τι ασχολείσαι;" - Απάντηση</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Εσύ;" - Απάντηση</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Πολύ χάρηκα, που γνωριστήκαμε" - Χμμμ, μάλιστα... </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Και κουράζεσαι πολύ, ε;" - Ε!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Τι άλλα;" - Αυτάααα!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Και δεν φτάνει αυτή η καταπληκτική και εκ βαθέων συζήτηση, το μάτι όλο και ξεφεύγει προς... τα μάτια! Δύο έχω κι εγώ, αλλά βρίσκονται πιο ψηλά!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"><strong>Πράξη 4η</strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Μετά από ώρα βαθυστόχαστης κουβέντας κι ενώ πρόλαβα να εντοπίσω και ένα χρυσό δοντάκι (ευτυχώς όχι φάτσα-μόστρα) όταν χαμογελούσε, τελείωσε και ο καφές! Πόσο να μείνεις ακόμα; </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Ε, πέρασε η ώρα! Έχω και ένα ραντεβού μετά..."</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Ελπίζω να τα ξαναπούμε!" (Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!)</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Να σε πετάξω κάπου;" (Στον Καιάδα ίσως εμένα και τα πειράματά μου!)</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">"Καληνύχτα" - Ουφ</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Αυτά λοιπόν! Μια υπέροχη εμπειρία! Και ξέρουμε όλοι ποιος θα την πληρώσει γι' αυτό! </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Η "φίλη" που "χρυσή μου, αφού ξέρεις τα γούστα μου, γιατί με παίρνεις στο λαιμό σου και αυτοσχεδιάζεις με τις προτάσεις σου;" </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Εγώ η ίδια που έχασα μια ολόκληρη ώρα από τη ζωή μου για έναν καφέ, μόνη μου ουσιαστικά (αν και μόνη μου θα περνούσα πολύ καλύτερα)! </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Και, τέλος, εκείνος ο καημένος που τον "άδειασαν" από εκεί που δεν το περίμενε, ενώ σίγουρα άλλες ήταν οι διαθέσεις του για τη βραδιά! </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Τι να κάνεις; C'est la vie! Και πάνω από όλα, αν το date δεν έχει τσεκαριστεί από εσένα την ίδια, καλύτερα μείνε σπίτι!</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-116896000144839592?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-1163782559309200392006-11-17T08:55:00.000-08:002007-04-05T04:40:01.170-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Alone you wander in the darkness</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Trapped in memories that jump out of the blue </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Like little dwarfs with clinking boots...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">The noise, insanly loud, hammers your head like crazy</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">As if the world thwarts against you...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Like furious blows of a merciless past </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">They come at times w</span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">hen you least expect, crashing your present...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">You needed them some time ago...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">You needed to survive through them...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">They offered you the air you breathed a</span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">nd the anger that kept you going...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Did they fade out that soon?</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Did you let go of the memories that fast?</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Does this mean that the thick veil of oblivion has covered your heart?</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Faces of the past will always follow...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">They can see through time and space...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Their eyes keep watching you </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Through that washed-out photo you keep under your pillow... </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Life... What a gift!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">With baby steps you must go on...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Your fate itself has preset the course...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Alone or not, you will soon find out...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Your quest is out there, waiting for your grasp...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">The universe keeps plotting...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">No man knows whether it's for him or against him...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">No matter what we suffered, we are doomed to start again...</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Fresh starts... Perennial...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-116378255930920039?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-1163693894627921532006-11-16T08:17:00.000-08:002007-04-05T04:39:45.168-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Across the oceans of the mind,</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">As if a black wild horse, our conscience gallops</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Through cloud and mist,</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Raiding the skies...</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">A midnight ride through time and revelations...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">A solemn vast kingdom plumed with shades and valleys...</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Through blossoming gardens with blood-red roses...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Through age-old forests filled with trees that reach infinity...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Through deserts where the evening breeze pierces the bones...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Through oceans raging with vendictive waves...</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">A ride through life, through death and anguish,</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Where hopes of survival diminish by the moment...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">We ride this beautiful restless animal, born to raid the human soul </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Trapping each thought with its dashing grace</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">And let the wind run through our hair...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Midnigt ride...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Light and darkness alternating through leaves and solid ground...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">The air and the mist define its borders</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">And at the end, its pace will slow down,</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Lost among dreams, hopes and expectations...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">A deadly finishing line leading to immortality...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:webdings;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-116369389462792153?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-1163511592378717172006-11-14T05:25:00.000-08:002007-04-05T04:39:22.977-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Deep inside the dark abyss of the mind,</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">A thousand sounds, a thousand voices,</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Scents of blossoms and of fear dance around into a misty landscape...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Mysteries and unforseeable quests are born within a moment</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">And vanish like shadows in the darkness...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Dreamers and wanderers, </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Vagabonds but dandies,</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Beautiful but monsterous,</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Both angels and demons...</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">Our contradictions drive us above all other...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">An image into a mirror split into a thousand pieces</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">A hope that faded like a spark in the void...</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-116351159237871717?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-1162924160575040342006-11-07T10:27:00.000-08:002007-04-05T04:45:15.340-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">I will find some peace there...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">For peace comes dropping slow...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Dropping from the veils of the morning,</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">To where the cricket sings...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-116292416057504034?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37304720.post-1162924029876868352006-11-07T10:25:00.000-08:002007-04-05T04:44:55.020-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">And so it begins...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37304720-116292402987686835?l=dusk-and-her-embrace.blogspot.com' alt='' /></div>vampiriahttp://www.blogger.com/profile/14703488521098563625noreply@blogger.com0